اتهام خون یهودیان چیست؟ | ماجرای خونریزی و خونخواری یهودیان

در ماجرای اتهام خون یهودیان خونریزی در رفتارهای یهودیان تازه با زدن مدرسه میناب، که پر از کودک بود، مد نشده و ریشه‌ای دیرینه در آیین و آموزه‌هایشان دارد. شما هرچقدر در اینترنت و مقالات بگردید، تمام داده‌ها یک‌صدا به شما می‌گویند که تمام این ماجرای افترای خون یهودی‌ها افسانه است و هیچ مدرک و سند معتبری برای آن وجود ندارد. آنچه امروز هم از رژیم صهیونیستی در سرزمین‌های اشغالی می‌بینیم یا آنچه در جزیرۀ اپستین دیدیم جز تابش همان خوی درنده‌ای نیست که قرن‌ها در ژرفای باورهای این قوم تنیده شده است.

به رسوم‌شان که نگاه می‌کنیم آدمیزاد واقعاً جا می‌خورد. از همان لحظه‌ که نوزاد ختنه شد خون ختنه‌گاهش را می‌مکند، آدم‌ها را برای یهوه قربانی می‌کنند و با خون همان قربانی شیرینی می‌پزند. آن‌ها بیگانه را حیوان فرض می‌کنند و خونش چیزی است که خدایشان را خشنود می‌کند.

ماجرای اتهام خون یهودیان یا افترای خون چیست؟

یهوه(Yahweh) خدای یگانه و شخصی قوم یهود است که نام مقدس او در عبری با چهار حرف YHWH نوشته می‌شود و در سنت یهودی[میان یهودیان] به‌قدری مقدس است که امروزه نام آن را با صدای بلند تلفظ نمی‌کنند و حتی به‌جایش از کلماتی مثل آدونای(سرور من) یا هاشم(آن نام) استفاده می‌کنند.

حاخام‌های یهود با یهودیان[1] و با جهان چه کردند؟!

آیا همهٔ یهودیان مجرم‌اند؟ یا این‌که حاخام‌هایشان و یهودیانی که از آنان در اجرای جنایت‌ها علیه بشریت پیروی می‌کنند، مجرم‌اند؟ این پرسش را به پیروان دین یهود واگذار می‌کنم تا خودشان پاسخ دهند، از خلال آنچه حاخام‌ها و پیروانشان در کشورهای جهان بر سرشان آورده‌اند؛ همان‌گونه که در اسپانیا، ایتالیا، بریتانیا، آلمان، روسیه، یونان و دیگر کشورها رخ داده است.

تا امروز نیز گفته می‌شود که خون مسیح برای فطیر حاخام‌های یهود لازم بوده است؛ به این معنا که حاخام‌ها با جنایتکاران حرفه‌ای از میان پیروان خود توافق می‌کردند تا مسیحیان را بکشند، خونشان را بگیرند و به حاخام بزرگ تحویل دهند تا آن را در فطیر عید خمیر کند و سپس آن را به پرهیزکاران یهود بدهد تا در عیدشان بخورند، و بدین‌سان خدای آنان یهوه از ایشان خشنود شده و آنان را برکت دهد…»

این عمل جنایتکارانه و غیرانسانی حتی در شریعتی که آن‌ها چهارده خدا را می‌پرستند، انجام می‌شود که خاخام‌های یهود قربانی‌ای برای خدایانشان تقدیم می‌کنند. قربانی‌ای انسانی که دینشان در هر سال و به‌تناسب اعیاد مختلف، آن را واجب می‌کند و در نتیجه، شرارت این اعمال، دامن همه‌ یهودیان را می‌گیرد. پس آیا خود یهودیان حاضرند آنچه را تاریخ از جنایات خاخام‌هایشان علیه بشریت ثبت کرده، بپذیرند؟ و آیا می‌پذیرند که تلمودشان دستورهایی جنایتکارانه هم علیه خود یهودیان و هم علیه جهان دارد؟

به گمان من، بر هر یهودی، در هر کجای جهان که باشد، واجب است که خاخام‌هایشان را محاکمه کنند؛ به‌خاطر جنایت‌هایی که سبب شده همهٔ ملت‌ها، همهٔ پیروان ادیان آسمانی و زمینی، و حتی ملحدان بی‌دین هم از آن‌ها متنفر باشند. چون پیروان این دین، ابزاری در دست این خاخام‌ها هستند؛ ابزاری که با آن، شرارت‌ها، نیرنگ‌ها، کینه‌ها و جنایت‌هایشان را در هر بامداد، در سراسر جهان اجرا می‌کنند.[2]

این خاخام‌ها بیشتر به سرکردگان باندهای جنایتکار باتجربه می‌مانند که پیروان خود را برای اجرای این جنایت‌ها علیه بشریت به کار می‌گیرند؛ حتی علیه همان پیروانی که همچنان زیر یوغ آن‌ها هستند و همهٔ انحراف‌های جنایتکارانه‌ای را اجرا می‌کنند که خود یهوه هم آن‌ها را رد می‌کند؛ انحراف‌هایی که در تعالیم این باندها آمده و هیچ انسان خداباور یا ملحدی نمی‌پذیرد.[3]

در این نوشته، اعیاد یهودی را مرور می‌کنیم و خود یهودیان را وا می‌گذاریم تا دربارهٔ خاخام‌هایشان و اعمال و جنایت‌هایشان داوری کنند؛ جنایت‌هایی که یادآوری آن‌ها روح را به تنفر می‌کشاند. سپس خودشان قضاوت کنند دربارهٔ تعالیم تلمود؛ تعالیمی که بیشتر به فرمان‌ها و دستورهای جنایتکارانه‌ای می‌ماند که یک سرکردهٔ با تجربه‌ باند تبهکار، توسط جنایتکاران حرفه‌ای جهان اجرا می‌کند.

پس از جنایت آتلانتا

هنوز جهان حقیقت این جنایت را نمی‌داند و حتی خانواده‌های کودکان فقط می‌دانند فرزندانشان در آن ایالت گم شده یا آواره شده‌اند. پس از آنکه خبر توسط روزنامه‌ها در جهان منتشر شد، خاخام‌ها از جنجالی که دربارهٔ ناپدید شدن این کودکان بیگناه به پا شده بود، احساس شرمندگی کردند. و ترسیدند که مبادا جهان در فرصتی دیگر رازشان را فاش کند. چون این جنایت هر سال و به تعداد اعیاد و کنیسه‌ها، قربانی‌های تازه‌ای می‌طلبد. پس به فکر افتادند که چگونه می‌توانند یهوه را با خون مسیحی آغشته به فطیر راضی کنند، بدون آنکه جهان بفهمد چه می‌کنند؟ و چگونه نگذارند دربارهٔ موجودیت جعلیشان گفته شود که قاتلان و خونخواران کودکان بی‌گناهی هستند که تنها گناهشان مسیحی بودن است؟!

پس پلیدی، نیرنگ، کینه و استادیِشان در جنایت، ایدهٔ حاضر را به ذهنشان انداخت که کودکان مسیحیایی هستند که از پدر و مادری فقیر به دنیا می‌آیند؛ پس می‌توان این کودکان را با پول خرید. به این بهانه که این کودکان در خانواده‌های مسیحی بدون فرزند، زندگی شادی خواهند داشت.

اینطوری همه‌چیز بسیار انسانی به نظر می‌رسد، به‌خصوص که دین مسیحیت فرزندخواندگی را مجاز می‌داند. اما به شرط رعایت همان شرایط پیشین که ذکر شد. این شیرخواران را می‌توان از طریق پرستاران، یا مؤسسات به اصطلاح بشردوستانهٔ تأسیس شده با پول یهودی، یا از طریق ربایش توسط باندهایی که در سراسر جهان پخش‌اند، به دست آورد — و آن آخرین راهی است که وقتی خون برای فطیر پیدا نشود، به آن رو می‌آورند.

و چون کودک شیرخوار است، از یک سو پدر و مادرش را نمی‌شناسد و از سوی دیگر قیافه‌اش به‌سرعت تغییر می‌کند؛ این کار پلیس را در تحقیق بسیار سخت می‌کند، ضمن اینکه به‌راحتی می‌توان پرونده را هم از بین برد. از طرف دیگر، کودک خانوادهٔ واقعی‌اش را نخواهد شناخت و فکر می‌کند کسانی که از او مراقبت می‌کنند خانواده‌اش هستند. و بدین ترتیب، خاخام‌ها قربانی‌هایشان را به‌آرامی، مسالمت‌آمیز، بی‌نقص و در نظر جهان بسیار انسان‌مندانه به دست می‌آورند!

سرنوشت کودکان خریداری شده

پس از تکمیل این کار، شیرخواران به فلسطین اشغالی منتقل می‌شوند و در مکان‌های خاصی نگهداری می‌شوند. افراد متخصصی که شرایط لازم برای قربانی یهوه را رعایت می‌کنند، با غذای کامل، آن‌ها را پرورش داده و پروار می‌کنند تا وقتی کودک به سن معینی رسید، برده می‌شود و خونش طبق شیوهٔ شرح داده شده تخلیه می‌شود. اینطوری دیگر هیچکس پرسوجو نمی‌کند، همهٔ مدارک از بین می‌رود، و خاخام‌ها زنده و خوشحال‌اند و خدایشان یهوه از آنان راضی و ایشان را برکت می‌دهد. بد نیست حال که داستان را فهمیدید انیمۀ ناکجاآباد موعود را هم ببینید که در مورد مزرعه‌داری کودکان و سپس خوردن آنان است.

البته که در این انیمه اشارۀ مستقیمی به یهودیان نشده و خریداران هیولاها هستند اما داستان آن شباهت بسیار زیادی به داستان جزیرۀ اپستین و همین یهودیان و کارهایشان دارد. 

آخرین اخبار در این زمینه

آخرین خبری که خبرگزاری‌ها در سال ۱۹۸۸ فاش کردند، بازگرداندن دختربچهٔ برزیلی‌ای بود که یهودیان او را از برزیل به فلسطین اشغالی ربوده بودند؛ نوزادی شش ماهه. پس از یک سال و نیم جستوجوی خستگی‌ناپذیر خانواده‌اش، توانستند او را در دو سالگی بازگردانند. و پرونده هم به‌عنوان یک جرم عادی بسته شد، نه بیشتر… به نظر می‌رسد روش فعلی برای به دست آوردن قربانی‌ها، دقیقاً مثل روش مرغ‌داری است. جوجه‌ها را می‌آورند، به روش دلخواه پرورش می‌دهند، و وقتی چاق و مطابق شرایط عید شد، هنگام نیاز ذبحش می‌کنند.[47]

آیا تا به حال شنیده‌اید پلیس با کسی که مرغی ذبح کرده تحقیق کند؟!! تا وقتی یهودیان همهٔ انسان‌ها را حیوان می‌دانند.[48]

داستایفسکی و پیشگویی‌اش

روسی فئودور داستایفسکی در سال ۱۸۷۷ — یعنی بیش از صد سال پیش — مقاله‌ای نوشت و در آن گفت که برخی یهودیان از او گلایه کردند که چرا به خاطر جنایت‌هایشان به آن‌ها حمله می‌کند. آن‌ها ادعا کردند که دیگر به خرافه‌ها (تلمود) که باندهای خاخامی به آن باور دارند، ایمان ندارند و دیگر آداب دینی مورد استفادهٔ آنه‌ا — یعنی کشتن کودکان — را انجام نمی‌دهند. و حتی افزون بر این، دیگر به خدا هم ایمان ندارند! ای کاش فئودور زنده بود تا جنایت‌های فجیع قرن بیستم را می‌دید و مکر، پلیدی و جنایت بی‌وقفه در طول تاریخ را در کتبش بر می‌شمرد.[49]

نکتهٔ دیگری را یادآوری می‌کنم. حاخام‌ها — این فرزندان یهوه — قربانی خود را از میان عزیزترین دوستان و همدلانشان برمی‌گزینند، تا خونی که قرار است با خوردنش با خونشان بیامیزد، هیچ اثر خصمانهٔ قبلی نداشته باشد. این در هر دو جنایت آمریکایی که ذکر شد، آشکار است. و جنایت‌هایی هم که کشف نشده، جستوجویشان را به پلیس آمریکا واگذار می‌کنم.[50]

انگیزهٔ واقعی قربانی‌های انسانی

به نظر می‌رسد انگیزهٔ مستقیم این قربانی‌های انسانی، کینه و نفرت خاخام‌ها نسبت به مسیحیان و نیازشان به خون آنان است. آن‌ها بیم‌ناک‌اند که مبادا عیسی پسر مریم همان مسیح حقیقی باشد. پس اگر خون پیروانش را بخورند، نجات روحشان از هلاکت ابدی را تضمین کرده‌اند. آن‌ها باور دارند مسیح یهودی بوده، اما چون با جنایت‌هایشان که به یهوه نسبت می‌دادند مخالفت کرد، او را فرزند زنا خواندند، تکذیبش کردند و پیروانش را آزار دادند — که این را در مقاله‌ای دیگر شرح خواهم داد.[51][52]

نکتهٔ حیرت‌انگیز این است که هر یهودی‌ای که به‌خاطر این جنایت‌ها زندانی شود، در سوابقشان قهرمان ثبت می‌شود و برای آزادی‌اش پول‌های هنگفت می‌پردازند. اما کسی که اعدام شود، یهوه برایش جاودانگی می‌نویسد، چون در تقدیم قربانی‌ها شریک بوده. همهٔ آنچه آمد، وقایع واقعی بود.[53]

اجرای قانون

از ۱۱۴۴ تا ۱۹۴۸

در آن دوران، یهودیان در کشورهای خودشان بودند. یهودی انگلیسی در انگلستان، آلمانی در آلمان، آمریکایی در آمریکا، روسی در روسیه، عرب در کشورهای عربی و قوانین کیفری به‌طور برابر بر آن‌ها اعمال می‌شد، مانند هر شهروند دیگری. چون شهروند همان کشورها بودند و بر اساس اصل برابری در برابر قانون، هیچ فرقی میان یهودی، مسیحی، مسلمان، بودایی یا ملحد نبود. همانطور که دیدیم، مجازات‌های مختلفی بر آن‌ها اجرا شد و هر جنایتکاری در کشور خودش سزای جنایتش را دید. اما تا توانسته‌اند امروز در رسانه‌ها از مظلومیت‌شان نوشته‌اند.

از ۱۹۴۸ تا ۱۹۸۳

اوضاع تغییر کرد. جنایتکاران جنایتشان را انجام می‌دادند و سپس به فلسطین اشغالی فرار می‌کردند تا در پناه موجودیت جعلی اسرائیل از مجازات فرار کنند. مثال: اگر یهودیای انگلیسی کودکی مسیحی را در انگلستان ذبح می‌کرد و خاخام‌ها از خونش فطیر عید درست می‌کردند، و پلیس انگلیس جرمش را کشف می‌کرد — او به پناهگاه باندهای یهودی در فلسطین اشغالی فرار می‌کرد. آیا انگلیس با آن قدرت عظیمش می‌تواند قانون کیفری را دربارهٔ او اجرا کند؟

در واقع، نه انگلیس و نه حتی آمریکا با آن عظمت و قدرتش نمی‌تواند مجازاتی برای این مجرم تعیین کند. دلیلش این است که پلیس انگلیس از اسرائیل می‌خواهد او را به‌عنوان مجرم فراری از عدالت و محکوم به قتل عمد تحویل دهد، اما باندهای خاخامی جنایتکار او را تحویل نمی‌دهند، چون این عمل در نظام آن‌ها مجازات ندارد — هم به دلیل اختلاف در توصیف حقوقی، و هم به دلیل تعارض قوانین. برعکس، این کاری است که یهوه بر آن پاداش می‌دهد، پس اصلاً جرم نیست.

اما قانون را می‌توان اجرا کرد اگر پلیس بتواند مجرم را پیش از فرار بازداشت کند. و اگر هم بازداشت شود، پول یهودی و فشار سیاسی برای آزادی‌اش وارد می‌شود و قانون به نمایشی مضحک یا ابزاری برای گمراه کردن عدالت تبدیل می‌شود — تا مبادا موضوع فطیر آغشته به خون آشکار شود، مثل پروندهٔ خون‌آشام در کلمبیا که دیوانه‌اش خواندند. جالب است که هیچ توافقنامهٔ استرداد مجرمی بین باندهای خاخامی و هیچ دولت دیگری وجود ندارد.[54]

بعد از ۱۹۸۳

کار بسیار ساده شد. جنایت‌های ذبح حالا در خود فلسطین اشغالی رخ می‌دهد. قربانی‌ها از اروپا و آمریکا آورده می‌شوند، در مرغ‌داری ـ چنانکه توضیح دادیم در روش انسانی به دست آوردن قربانی‌ها ـ نگهداری می‌شوند، سپس ذبح و خون مسیحی دوباره بین همهٔ کنیسه‌ها توزیع می‌شود؛ چه در فلسطین اشغالی و چه در کشورهای دیگر. اینطوری هیچکس در جهان نخواهد فهمید جنایت‌ها کی و بر کدام مذبح انجام می‌شود.[56][55]

نمونۀ واقعی

در ماه مه ۱۹۹۸، جنایت یک قربانی کامل فاش شد؛ وقتی پلیس آمریکا خانواده‌ای یهودی را دستگیر کرد که ۱۳ کودک داشت. پلیس وقتی فهمید که آن خانواده در حال جعل گذرنامه برای انتقال کودکان به فلسطین بود. آن‌ها در بازجویی اعتراف کردند که کودکان را از پرستاران و خانواده‌های فقیر خریده‌اند و می‌خواهند آن‌ها را به فلسطین ببرند تا توسط خانواده‌های یهودی ثروتمند بدون فرزند به فرزندخواندگی گرفته شوند! این روش خبیثانهٔ به دست آوردن خون مسیحیان برای قربانی‌های انسانی، یک جشن کامل است. ۱۳ کودک، به مناسبت پنجاهسالگی تأسیس دولت شر اسرائیل.

بر این اساس، هر کس فرزندش را گم کرد، باید او را در شکم خاخام‌های یهود جستوجو کند؛ چون او را آن‌جا خواهد یافت، لعنت فرستادن بر همهٔ کسانی که به این جنایتکاران ملحد کمک کرده‌اند. روی سخنم با مردم انگلستان، آمریکا، آلمان و فرانسه است. آیا هنوز با تمام قدرت از این موجودیت جنایتکار و جعلی حمایت می‌کنید؟ و مذبح‌های مقدسش را با پول و دلارهایتان می‌آرایید؟ به نظر می‌رسد می‌خواهید فرزندانتان در دژی مستحکم ذبح شوند تا صدای ناله‌هایشان را هنگام شکنجه و کشته شدن آهسته و تدریجی‌شان نشنوید. و می‌خواهید خونشان بر مذبح‌هایی زراندود و خیره‌کننده تخلیه شود. پس نظر شما چیست، ای آمریکایی‌ها، انگلیسی‌ها و آلمانی‌ها نظر بلفور در این باره چیست؟