حذف کانال انیمیشن‌های لگویی کانال انفجاری به بهانۀ یهودستیزی!

کانال ایرانی «اخبار انفجاری» که با استفاده از انیمیشن‌های لگویی به نقد طنزآمیز دونالد ترامپ و سیاست‌های رژینم صهیونیستی می‌پرداخت به بهانۀ نقض قوانین یهودستیزی توسط یوتیوب حذف شد. این اتفاق، نشان داد که قوانین رسانه‌ای یهودستیزی تنها بهانه‌ای برای خاموش کردن صدای منتقدان به صهیونیست‌های خونریز است.

یک کانال ایرانی در پلتفرم یوتیوب با عنوان «اخبار انفجاری» (Explosive Media) که در زمینه تولید انیمیشن‌های لگویی با محتوای انتقادی علیه سیاست‌های ایالات متحده و دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا فعالیت می‌کرد، توسط این پلتفرم اشتراک‌گذاری ویدئو حذف شد!

محور اصلی آثار این کانال، به تصویر کشیدن مقاومت ایران در برابر رویکردهای جنگ‌طلبانه آمریکا بود.

در پی این اقدام، سخنگوی یوتیوب در گفت‌وگو با رسانه «میدل‌ایست‌آی» دلیل مسدودسازی این کانال را «نقض سیاست‌های مربوط به هرزنامه، اقدامات فریبکارانه و کلاهبرداری» عنوان کرد.

با این حال، یوتیوب از ارائه جزئیات دقیق و مشخص کردن اینکه کدام بخش از فعالیت‌های کانال «اخبار انفجاری» مصداق این تخلفات بوده است، خودداری کرد.

محتوای این کانال شامل ویدئوهایی بود که به شکلی طنزآمیز، ترامپ و دولت او را به چالش می‌کشید. برای مثال، در یکی از این انیمیشن‌ها، ترامپ در حال پرتاب صندلی به سوی شخصیت‌های نظامی آمریکا به تصویر کشیده شده بود، در حالی که مقامات ارشد نظامی ایران دکمه‌ای قرمز با عبارت «بازگشت به عصر حجر» را فشار می‌دادند؛ این صحنه کنایه‌ای مستقیم به تهدیدهای پیشین ترامپ علیه ایران بود که بود ایران را به عصر حجر باز می‌گرداند.

در ویدئوی دیگری، شخصیتی لگویی از ترامپ پلاکاردی با نوشته «پیروزی! من یک بازنده هستم» در دست داشت که ادعاهای مکرر او مبنی بر پیروزی در تقابل با ایران را به سخره می‌گرفت.

آخرین ویدئوی منتشر شده توسط این کانال پیش از حذف، روایتی را به تصویر می‌کشید که در آن، دونالد ترامپ به دستور اسرائیل و با هدف منحرف کردن توجه افکار عمومی از پرونده‌های جنجالی جفری اپستین (مجرم بدنام جنسی) جنگ علیه ایران را آغاز می‌کند.

گروه «اخبار انفجاری» در واکنش به این اقدام در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) از شرکت گوگل انتقاد کرده و دلیل اعلام‌شده مبنی بر «خشن» بودن محتوایشان را با طعنه زیر سؤال بردند: «جدی؟ آیا انیمیشن‌های لگویی ما واقعاً خشن هستند؟»

فردی که خود را «آقای انفجاری» (Mr. Explosive) معرفی می‌کند و مسئولیت این گروه را بر عهده دارد، در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی جزئیاتی را درباره تیم خود فاش کرد.

او ضمن تأکید بر استقلال کامل این رسانه، عنوان کرد که مقامات ایرانی نیز در زمره مشتریان آن‌ها قرار دارند. به گفته او، تیم سازنده کمتر از ده نفر عضو دارد و دلیل انتخاب سبک لگو برای انیمیشن‌ها، «جهانی بودن این زبان بصری» است. ویدئوهای این گروه در پلتفرم‌های مختلفی چون اینستاگرام به بازدیدهای میلیونی دست یافته بود و «آقای انفجاری» معتقد است که «جهان باید به رسانه جدید ایران عادت کند.»

لگو که نام آن برگرفته از عبارت دانمارکی «leg godt» به معنای «خوب بازی کن» است هم در اسباب‌بازی و هم در فضای رسانه‌ای جریان دارد. این آجرهای پلاستیکی رنگارنگ که در دهه ۱۹۵۰ میلادی توسط گروه لگو در دانمارک به شکل امروزی خود رسیدند، برای پرورش خلاقیت، حل مسئله و تفکر سه‌بعدی فوایدی دارند.

موفقیت جهانی لگو در این است که هیچ دستورالعمل ثابتی ندارد و به افراد در هر سن و فرهنگی اجازه می‌دهد تا ایده‌های خود را بسازند و روایت‌های شخصی‌شان را خلق کنند. همین ویژگی، لگو را مانند یک زبان بصری مشترک در سراسر جهان کرده که بدون نیاز به کلمات، قادر به انتقال مفاهیم پیچیده است.

ورود لگو به دنیای انیمیشن که با عنوان «بریک‌فیلم» (Brickfilm) شناخته می‌شود، پتانسیل روایی آن را دوچندان کرد. این سبک از انیمیشن استاپ-موشن، به دلیل دسترسی آسان و هزینه تولید پایین، به سرعت در میان فیلم‌سازان آماتور و مستقل محبوبیت یافت و در پلتفرم‌هایی مانند یوتیوب، یک ژانر جهانی شد.

قدرت بریک‌فیلم‌ها، به ویژه در حوزه طنز و نقد سیاسی، در تضاد هوشمندانه میان ظاهر کودکانه و معصومانه شخصیت‌های لگویی با محتوای جدی و بزرگسالانه نهفته است.

یکی از نکات جالب توجه در مصاحبه‌های «آقای انفجاری»، حضور او به صورت «ضد نور» و نامشخص بودن چهره‌اش است. او تصریح کرده که این امر به دلایل امنیتی نیست و ریشه در یک باور رسانه‌ای دارد. وی با نقل‌قولی از شهید آوینی، توضیح داد که قصد «حدیث نفس» کردن را ندارند و معتقدند زمانی که مسئول یک رسانه خود را در مرکز روایت قرار دهد، آن روایت تأثیر لازم را بر مخاطب نخواهد گذاشت.

بی‌بی‌سی در گزارش خود، فضای مصاحبه با این فعال رسانه‌ای را این‌گونه توصیف کرد که او در میان «نورهای قرمز و سبز، به رنگ‌های پرچم ایران» و به صورت ضد نور ظاهر شد. این رسانه بریتانیایی همچنین از «آقای انفجاری» به عنوان یک گرداننده «زیرک» شبکه‌های اجتماعی یاد کرد که کار برای «وطن» را مایه «افتخار» خود می‌داند.

در بخشی از این مصاحبه، بی‌بی‌سی ویدئوهای «اخبار انفجاری» را به استفاده از کلیشه‌های یهودستیزانه متهم کرد. «آقای انفجاری» در پاسخ، این اتهام را رد کرده و تأکید نمود که محتوای تولیدی آن‌ها «ضدیهودی» نیست، بلکه «ضدصهیونیستی» است. او برای دفاع از موضع خود، به تصویری از بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در یکی از ویدئوها اشاره کرد که در حال نوشیدن خون نمایش داده می‌شد و این تصویرسازی را راهی برای برجسته‌سازی «جنایات ارتکابی توسط او» دانست.

یکی از پیچیده‌ترین چالش‌ها در تدوین و اجرای قوانین رسانه‌ای، ترسیم مرز دقیق میان نقد سیاسی مشروع از یک دولت و یهودستیزی است. همانطور که در جدال میان «اخبار انفجاری» و بی‌بی‌سی مشاهده می‌شود، پلتفرم‌های بزرگ و رسانه‌های جریان اصلی، اغلب تعاریف گسترده‌ای از یهودستیزی را مبنای کار خود قرار می‌دهند که می‌تواند هرگونه نقد یا تصویرسازی کاریکاتوری از مقامات اسرائیلی را در بر گیرد.

این رویکرد، به طور بالقوه منجر به نوعی «قانون ظالمانه» یا سیاست ناعادلانه می‌شود زیرا با یکی دانستن صهیونیسم به عنوان یک ایدئولوژی سیاسی و یهودیت به عنوان یک دین و هویت قومی، عملاً هرگونه مخالفت با سیاست‌های یک دولت را به نفرت‌پراکنی علیه یک قومیت تعبیر می‌کند.

این امر باعث می‌شود تولیدکنندگان محتوا مانند «آقای انفجاری» که اثر خود را «ضدصهیونیستی» و نه «ضدیهودی» می‌دانند، به راحتی با برچسب یهودستیزی مواجه شده و با چنین بهانه‌هایی با حذف محتوا یا مسدود شدن کانال روبرو شوند، حتی اگر نیت آن‌ها نقد عملکرد سیاسی یک فرد یا رژیم باشد.

پیامد چنین قوانینی، شکل‌گیری نوعی استاندارد دوگانه در فضای رسانه‌ای است که آزادی بیان را محدود می‌کند. بر اساس این دیدگاه، در حالی که نقد شدید، طنز و حتی استفاده از تصاویر زننده برای به چالش کشیدن رهبران و سیاست‌های سایر کشورها امری رایج و پذیرفته شده در چارچوب آزادی بیان است، اعمال مشابه در مورد اسرائیل به سرعت با اتهام یهودستیزی مواجه شده و سرکوب می‌شود!

این وضعیت باعث می‌شود که این قوانین سپری برای مصونیت بخشیدن به یک نهاد سیاسی ظالم و کودک‌کش باشد. استدلال «آقای انفجاری» در توجیه تصویر «نوشیدن خون» توسط نتانیاهو به عنوان نمادی برای برجسته‌سازی «جنایات» دقیقاً در متن همین مناقشه قرار دارد؛ هنگامی که یک انسان واقعا خونخوار به بهانۀ چنین قوانینی در پلتفرمی که ادعای آزادی بیان دارد مورد حفاظت رسانه‌‌ای قرار می‌گیرد.