بازیگران مطرح هالیوودی خواستار پایان بازداشت کودکان مهاجر شدند
با شعار «جای کودکان در مدرسه و زمین بازی است، نه در بازداشتگاه»، ائتلافی از مشهورترین چهرههای هنری و فرهنگی آمریکا، سیاست حبس کودکان مهاجر را به چالش کشیدهاند. در نامهای سرگشاده که به امضای دهها بازگر مطرح هالیوودی از جمله سوزان پدرو پاسکال و مارک روفالو رسیده، از دولت آمریکا خواسته شده تا مرکز بازداشت «دیلی» در تگزاس را که نمادی از «آسیبهای روحی عمیق و بیتوجهی» به کودکان است، فوراً تعطیل کند. امضاکنندگان تأکید کردهاند که خواهان «پاسخگویی و اصلاحات سیستمی» برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی در سراسر ایالات متحده هستند.
موجی از اعتراض در میان چهرههای سرشناس هالیوود علیه شرایط غیرانسانی در مراکز بازداشت مهاجران به راه افتاده است. دهها هنرمند برجسته، از جمله پدرو پاسکال، مدونا، مارک رافالو، خاویر باردم، الیوت پیج و جین فوندا، با امضای یک نامه سرگشاده، خواستار انحلال فوری یک مرکز بازداشت در تگزاس شدند که بیش از ۲۳۰۰ کودک را در شرایطی وخیم نگهداری میکند.
این اقدام هماهنگ، مرکز بازداشت مهاجران «دیلی» را هدف قرار داده است؛ مکانی که تحت نظارت اداره گمرک و مهاجرت آمریکا (آیس)، کودکان به همراه والدینشان در آن زندانی میشوند. نامه اعتراضی این هنرمندان با یک بیانیه قاطع آغاز میشود: «هیچ کودکی نباید در یک مرکز بازداشت مهاجران حبس شود.»
این جنبش پس از آن شتاب گرفت که «خانم ریچل» (با نام اصلی ریچل آکورسو)، شخصیت محبوب برنامههای کودک با برقراری تماسهای تصویری با کودکان محبوس در این مرکز، توجه افکار عمومی را به این موضوع جلب کرد.
او متعهد شد تا برای تعطیلی این بازداشتگاه مبارزه کند. اکنون ستارگان دیگری چون جان لجند، الخاندرو گونزالیس ایناریتو، سوزان ساراندون، کیکی پالمر و حسن میناژ به او پیوستهاند.
گزارشها از داخل مرکز «دیلی» که در دوران سیاستهای سختگیرانه مهاجرتی دولت دونالد ترامپ به اوج فعالیت خود رسید، تکاندهنده است.
بر اساس گزارش انبیسی نیوز و شهادت ناظران، کودکان از «غذای کپکزده و آلوده به کرم، آب غیربهداشتی، بیتوجهی پزشکی خطرناک، آموزش بسیار محدود و چراغهایی که هرگز خاموش نمیشوند» رنج میبرند. بسیاری از این کودکان به همراه خانوادههایشان برای هفتهها و حتی ماهها در این شرایط اسفبار زندانی شدهاند.
در متن این نامه سرگشاده به صراحت آمده است: «کودکان در این بازداشتگاهها با آسیبهای روحی عمیق، بیتوجهی و شرایطی مواجهاند که ناقض ابتداییترین استانداردهای سلامت، ایمنی و کرامت انسانی است.» این نامه همچنین به مواردی چون محرومیت از خواب، ممانعت از دسترسی به وکیل و اعمال فشار بر خانوادههایی که به این وضعیت اعتراض میکنند، اشاره دارد.
امضاکنندگان با تأکید بر اینکه «جای کودکان در مدرسه و زمین بازی است، نه در بازداشتگاه»، از دولت فدرال میخواهند تا فوراً مرکز دیلی را تعطیل کرده و به سیاست زندانی کردن کودکان پایان دهد. آنها تصریح کردهاند: «تعهد ما فراتر از تعطیلی این مرکز است. ما خواهان شفافیت، پاسخگویی و اصلاحات سیستمی هستیم تا از تکرار چنین سوءاستفادههایی در سراسر ایالات متحده جلوگیری شود.»
خانم آکورسو پس از شنیدن داستان لیام، پسر ۵ سالهای که به همراه پدرش به «دیلی» منتقل شده بود، از وجود این مرکز مطلع شد. او در مصاحبهای، تماس تصویری با یک کودک زندانی را «تجربهای سورئال و ویرانگر» توصیف کرد و گفت: «دیدن آن چهره کوچک و دوستداشتنی که در حبس با من صحبت میکرد، قلبم را شکست؛ چیزی که هرگز تصور نمیکردم با آن روبرو شوم.»
دیدگاهتان را بنویسید