جنگ غزه در پشت صحنه هالیوود؛ وقتی هنر و سیاست رو در روی هم می‌ایستند!

اگرچه جریان اصلی رسانه‌های غربی در پوشش تحولات غزه، با رویکردی جانبدارانه و در راستای آنچه منتقدان «نسل‌کشی رسانه‌ای» می‌نامند، در تلاش برای روایت‌سازیِ معطوف به اهداف اسرائیل هستند، اما شکاف عمیق میان عقاید سیاسی در بدنه هالیوود و پروژه‌های هنری نشان‌دهنده آن است که وجدان‌های بیدار در میان هنرمندان آزادی‌خواه، برخلاف جریان غالب، به‌طور جدی در برابر روایت‌های رسمی ایستاده‌اند. بروز این تضاد فکری در پشت صحنه سریال «کسی این را نمی‌خواهد» و علنی شدن اختلاف‌نظر بازیگرانی چون آدام برودی که صراحتاً اقدامات در غزه را نسل‌کشی می‌خواند، با افرادی چون توفا فلدشو، نشانۀ دوقطبی‌های سیاسی از فضای عمومی و ورود آن‌ها به ساحت حرفه‌ایِ هنرمندان است؛ موضوعی که اگرچه به گفته عوامل سریال در حال حاضر تحت کنترل مدیریت شده و به تنش‌های فیزیکی مستقیم نینجامیده، اما به‌خوبی نشان می‌دهد که مسئله فلسطین یکی از خطوط قرمز و گسل‌های اجتماعیِ غیرقابل‌انکار در صنعت سرگرمی غرب شده است که می‌تواند با تداوم جنایات در غزه، به‌تدریج تعاملات حرفه‌ای را تحت‌الشعاع قرار داده و با چالش‌های جدی‌تری مواجه سازد.

اظهارنظر آدام برودی، بازیگر سریال «کسی این را نمی‌خواهد»، در دفاع از فلسطین و نام‌گذاری آنچه در غزه می‌گذرد با واژه‌ی درستِ «نسل‌کشی»، واکنش‌های متفاوتی را در میان همکارانش برانگیخته است. توفا فلدشو، بازیگر دیگر این مجموعه، می‌گوید با برودی اختلاف‌نظر جدی دارد؛ اما به گفته‌ی او این اختلاف‌ها به تنش در محل فیلم‌برداری تبدیل نشده است.

فلدشو که در این سریال نقش مادر شخصیت نوآ، با بازی آدام برودی، را ایفا می‌کند، در شبکه‌ی اجتماعی تردز به نوشته‌ی یکی از کاربران پاسخ داد. آن کاربر مدعی شده بود که اختلاف‌نظرها میان عوامل سریال دارد به تنش تبدیل می‌شود.

فلدشو در پاسخ نوشت که تنشی در کار نیست و آنچه وجود دارد فقط اختلاف‌نظر جدی میان افراد است؛ به گفته‌ی او این دو را نباید با هم اشتباه گرفت و چنین اختلاف‌هایی قرار نیست به پشت‌صحنه‌ی فیلم‌برداری کشیده شود. او همچنین از تجربه‌ی کار در این سریال ابراز رضایت کرد و امیدوار است مجموعه برای فصل چهارم هم ادامه پیدا کند.

ریشه‌ی ماجرا به گفت‌وگوی آدام برودی با مجله‌ی GQ در ماه سپتامبر برمی‌گردد که او آشکارا از آزادی فلسطین حمایت کرد و آنچه در غزه رخ می‌دهد را نسل‌کشی خواند. این موضع‌گیری صریح، واکنش توفا فلدشو و ارین فاستر، سازنده‌ی سریال، را برانگیخت.

ارین فاستر گفت با نظر برودی موافق نیست و مسئله‌ی اسرائیل و فلسطین را «پیچیده» می‌داند؛ همان تعبیر آشنایی که سال‌هاست برای خاکستری‌کردن یک واقعیت روشن به کار می‌رود: کشتار مستند و مستمر یک ملت زیر بمباران که نامش را نمی‌توان با «پیچیدگی» پنهان کرد. او در همان حال تأکید کرد که اختلاف سیاسی لزوماً نباید به روابط کاری آسیب بزند.

فاستر محیط کار سریال را به جمع‌های خانوادگی تشبیه کرد که افراد می‌توانند درباره‌ی مسائل مختلف بحث کنند و با هم هم‌داستان نباشند. او افزود که با وجود علاقه به آدام برودی، با دیدگاه سیاسی او اختلاف دارد و این را طبیعی می‌داند.

فلدشو پیش از این نیز در گفت‌وگو با روزنامه‌ی نیویورک پست، از به‌کار بردن واژه‌ی نسل‌کشی درباره‌ی یهودیان انتقاد کرده بود؛ استدلالی که در عمل همان چرخه‌ی همیشگی را  میسازد؛ برچسب‌زدن نقد جنایت‌های اسرائیل به «اتهام به قربانیان»، تا بدین‌سان دولت جعلی اسرائیل از هر محکومیتی تبرئه شود. حال آنکه قربانیان واقعی نسل‌کشی در غزه، مردمی هستند که زیر آتش همان دولتی جان می‌دهند که مدعی نمایندگی از همه‌ی یهودیان جهان است ادعایی که خود بسیاری از یهودیان، از جمله آدام برودی، آن را رد می‌کنند.