تحریم ایران ۳۴ کشور را به آتش کشید | پیش‌بینی رهبر شهید محقق شد
روز جمعه، اول آبان ۱۴۰۵، رویترز از اعلام آمادگی آلمان، فرانسه و بریتانیا برای مذاکره با ایران خبر داد. یوهان وادفول، وزیر خارجه آلمان، پس از نشست وزیران خارجه در استانبول گفت این سه کشور آماده‌اند با تهران مذاکره کنند. در همان نشست، وزیر خارجه فرانسه هشدار داد که تشدید دوباره درگیری ایران و آمریکا، بازنده‌های بیشتری خواهد داشت و قیمت نفت را افزایش خواهد داد.[۱]
دو روز پیش از این نشست، امانوئل مکرون در پایان سفر خود به کشورهای خلیج فارس، از پیامدهای جنگ بر اقتصاد و زندگی فرانسوی‌ها سخن گفت. مطابق متن منتشرشده در وب‌سایت کاخ الیزه، او توضیح داد که جنگ آغازشده در ۲۸ فوریه، پاسخ‌های ایران و بسته‌شدن تنگه هرمز، امنیت منطقه و اقتصاد کشورهای وابسته به آن را بی‌ثبات کرده است؛ وضعیتی که مردم فرانسه ماه‌هاست آثار آن را در زندگی خود احساس می‌کنند.
مکرون همچنین گفت فرانسه تصمیم‌گیرنده این جنگ نبوده است. بااین‌حال، بخش مهمی از سفر او به تأمین گاز و گازوئیل اختصاص داشت. او از افزایش شدید هزینه حمل‌ونقل، مشکلات بیمه کشتی‌ها و ضرورت تضمین عرضه انرژی سخن گفت. این اظهارات نشان می‌دهد پیامدهای جنگ، به مسئله‌ای مستقیم برای اداره اقتصاد و پاسخ‌گویی به نگرانی‌های مردم اروپا تبدیل شده است.[۲]
تظاهرات در جهان از اروپا فراتر رفته. مؤسسه پایش منازعات اکلد در یکی از گزارش‌های خود اعلام کرده که از آغاز جنگ ایران، بیش از دو هزار و ۱۵۰ اعتراض مرتبط با سوخت در جهان ثبت کرده است. افزایش قیمت، کمبود سوخت و اختلال در عرضه، از عوامل این اعتراض‌ها بوده‌اند. این مؤسسه از اندونزی، گواتمالا و سوریه نیز به‌عنوان نمونه‌هایی از گسترش اعتراض‌های مربوط به سوخت نام برده است. این آمار، مجموع ثبت‌شده تا زمان انتشار همان گزارش است.[۳]
پدیدآورنده: علیرضا مرادی
هشدار رهبری معظم شهید درباره تحریم متقابل
رهبری شهید آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای در دیدار مردم آذربایجان شرقی، در ۲۹ بهمن ۱۳۹۳، فرموده بودند: (اگر بنای بر تحریم باشد، در آینده این ملّت ایران است که آنها را تحریم خواهد کرد.).[۲۳]
زمینه این سخن طبیعتا تهدید های جدید برای تحریم بود و رهبری شهید تلاش داشتند تا مخاطبین را با ظرفیت های خودمان آشنا کنند و از فضای ترس خارج کنند و این ظرفیت همان ظرفیت نفت و گاز ایران و نیاز دیگر کشورها به انرژی بود. ایشان در همان سخنرانی، امکان استفاده ایران از این ظرفیت برای تحریم متقابل را مطرح کرد. به نظر می‌رسد بازخوانی این عبارت در شرایط کنونی، اهمیت بیشتری پیدا کرده است؛ زیرا بحران جاری نشان داده فشار بر ایران می‌تواند هزینه‌هایی بسیار فراتر از صرفا کشور های اروپایی ایجاد کند.
در همین حالا که تمامی کشور ها بر جنایات شیطان بزرگ بر علیه ایران سکوت کرده اند همان کشورهایی که تصور می‌کردند پیامدهای رویارویی با ایران در محدوده جغرافیایی آن باقی می‌ماند، اکنون با گرانی انرژی، افزایش هزینه حمل‌ونقل و نگرانی درباره تأمین کالا روبه‌رو شده‌اند. این وضعیت، وزن ایران و موقعیت آن در معادلات انرژی و امنیت منطقه را آشکارتر کرده است.
البته یکی دیگر از فوائد این اتفاق این است که ایرانیان با بحران های کشور های دیگر آشنا شدند و این باور که فقط کشور ایران است که دچار بحران است و تمامی کشور های دیگر در آسایش کامل زندگی می‌کنند را به چالش کشیده اند حال مشخص شد که کشور های تمام دنیا دارای بحران های شدیدی هستند. بحران مسکن، فساد و اختلاف بر سر بودجه همه در گذشته هم بوده اما آنچه گزارش‌های اقتصادی نشان می‌دهند، اضافه‌شدن فشار انرژی به مجموعه این دشواری‌هاست.
رویترز نیز در بررسی اعتراض‌های اروپا، نقش گرانی سوخت و جنگ را در تشدید فشار اقتصادی و سیاسی مطرح کرده است. ممکن است ادامه این وضعیت، نارضایتی‌های موجود را عمیق‌تر کند و دولت‌ها را با مطالبات گسترده‌تری روبه‌رو سازد. [۲۵]
از این منظر، ایستادگی ایران در برابر تجاوز را می‌توان ادامه میراث آن رهبر شهید دانست؛ میراث اصرار بر استقلال و نپذیرفتن این تصور که قدرت‌های بزرگ حق دارند سرنوشت یک ملت را با تهدید تعیین کنند.
به نظر می‌رسد معنای سیاسی ادامه مقاومت پس از این واقعه، برای طراحان جنگ روشن باشد! حذف رهبر یک کشور، لزوماً اراده آن ملت را از میان نمی‌برد. ممکن است چنین جنایتی، انگیزه دفاع از استقلال و حافظه جمعی مقاومت را ماندگارتر کند. در این نگاه، ایستادگی امروز ایران را می‌توان بخشی از میراث همان رهبری دانست که سال‌ها پیش درباره قدرت تحریم ایران هشدار داده بود.
مردمی که در کشورهای مختلف زیر فشار گرانی قرار گرفته‌اند، تصمیم‌گیرندگان آغاز جنگ نبوده‌اند. رنج آنان نیز بخشی از هزینه انسانی تصمیمی است که دولت ترامپ با حمله به ایران بر جهان تحمیل کرد. اعتراض به این تصمیم، با همدلی با خانواده‌هایی همراه است که اکنون باید برای سوخت، غذا و زندگی روزمره خود پول بیشتری بپردازند.
به نظر می‌رسد آمادگی تازه اروپا برای مذاکره را نیز بتوان در کنار همین هزینه‌ها فهمید. مذاکره برای دولت‌هایی که با نگرانی درباره عرضه انرژی و افزایش فشار اجتماعی روبه‌رو هستند، ضرورتی عملی پیدا می‌کند. این تحولات می‌تواند نشانه‌ای از قدرت ایران در حفظ جایگاه خود، با وجود جنگ و فشار، باشد؛ قدرتی که دیگران را وادار می‌کند پیامدهای نادیده‌گرفتن آن را در محاسبات خود وارد کنند.
حال اخبار تمامی کشور های درگیر را مرور خواهیم کرد.
اروپا؛ فشار معیشت در کنار نارضایتی‌های داخلی
اعتراض‌های کشورهای اروپایی زمینه‌های یکسانی ندارند. گرانی مسکن، کاهش خدمات عمومی، اختلاف بر سر بودجه و نارضایتی از دولت‌ها، در بسیاری از آنها سابقه داشته است. در شماری از گزارش‌ها، ارتباط گرانی سوخت با جنگ ایران صریح است؛ در موارد دیگر، اعتراض‌ها دلایل داخلی مشخصی دارند و نباید صرف هم‌زمانی را دلیل رابطه مستقیم با جنگ دانست.
فرانسه؛ آماده‌باش هفتاد هزار نیروی امنیتی
رویترز روز ۲۳ اکتبر گزارش داد که فرانسه برای اعتراض‌های شنبه، برنامه به‌کارگیری حدود هفتاد هزار نیروی امنیتی را اعلام کرده است. افزایش هزینه زندگی و نگرانی درباره خدمات عمومی، از موضوعات اعتراض‌هاست. مطابق این گزارش، در ناآرامی‌های هفته پیش، حدود سه هزار واحد تجاری آسیب دیده یا غارت شده بودند. تعطیلی موقت برخی مراکز فرهنگی و رویدادها نیز برای روز شنبه پیش‌بینی شده بود.[۴]
ایتالیا؛ اعتراض کامیون‌داران و کمبود در فروشگاه‌ها
آسوشیتدپرس در گزارش ۲۰ اکتبر، از پیامدهای اعتراض کامیون‌داران به هزینه سوخت نوشت. ادامه اعتراض‌ها، تأمین کالا در بخش‌هایی از جنوب ایتالیا را مختل کرده و در بعضی فروشگاه‌ها و جایگاه‌های سوخت، کمبود به وجود آورده بود. گزارش، افزایش قیمت گازوئیل در پی جنگ را از زمینه‌های اصلی اعتراض معرفی می‌کند؛ فشاری که از هزینه رانندگان آغاز شده و به زنجیره توزیع مواد غذایی رسیده است.[۵]
یونان؛ اعتراض معلمان و دانشجویان به افت قدرت خرید
روز ۲۱ اکتبر، هزاران معلم و دانشجو در آتن تظاهرات کردند. رویترز شمار شرکت‌کنندگان را به نقل از پلیس حدود ده هزار نفر اعلام کرد. دستمزد، اجاره‌خانه و وضعیت آموزش، از مطالبات معترضان بود. این گزارش، افزایش قیمت سوخت در نتیجه جنگ ایران را نیز از عوامل فشار تازه بر قدرت خرید مردم دانسته است. اعتصاب برخی گروه‌های شغلی، ارائه بخشی از خدمات را مختل کرد.[۶]
بلژیک؛ درگیری معترضان و پلیس در بروکسل
بروکسل در ۱۷ اکتبر شاهد درگیری در جریان یک راهپیمایی ضد فاشیستی بود. بروکسل‌تایمز از حضور چندصد معترض، استفاده پلیس از گاز اشک‌آور و ماشین آب‌پاش و بازداشت تعدادی از افراد خبر داد. این رویداد، زمینه سیاسی و داخلی خود را داشت و گزارش منتشرشده، آن را مستقیماً به جنگ ایران نسبت نمی‌دهد.[۷]
پرتغال؛ تخلیه اردوگاه‌های اعتراض به بحران مسکن
رویترز در ۲۰ اکتبر از جمع‌آوری اردوگاه‌های اعتراضی در لیسبون و پورتو و بازداشت ۵۵ نفر خبر داد. معترضان در اعتراض به دشواری تأمین مسکن و افزایش اجاره‌ها چادر زده بودند. بحران مسکن پرتغال، پیشینه‌ای طولانی‌تر از جنگ جاری دارد و فشار آن، یکی از زمینه‌های مستقل نارضایتی اجتماعی در این کشور است.[۸]
اسپانیا؛ ادامه اعتراض به هزینه مسکن
آسوشیتدپرس در گزارش ۱۹ اکتبر، از ادامه تجمع‌ها و اردوگاه‌های اعتراضی مرتبط با مسکن در مادرید و شهرهای دیگر اسپانیا نوشت. اعتراض معلمان مادرید نیز بخشی از فضای نارضایتی این روزهای کشور بود. محور این اعتراض‌ها، هزینه زندگی و مطالبات داخلی است.[۹]
اتریش؛ تجمع هزاران نفر برای بودجه دانشگاه‌ها
روز ۲۲ اکتبر، هزاران نفر در وین خواستار افزایش بودجه دانشگاه‌ها شدند. مطابق گزارش دانشگاه پزشکی وین، معترضان معتقد بودند ثابت‌ماندن اسمی بودجه در شرایط تورمی، توان واقعی دانشگاه‌ها را کاهش می‌دهد. نگرانی درباره فرصت‌های شغلی و کیفیت آموزش، از موضوعات اصلی این تجمع بود.[۱۰]
آلبانی؛ تداوم اعتراض‌های ضد دولتی
آسوشیتدپرس روز ۲۰ اکتبر از ادامه اعتراض‌های ضد دولتی در تیرانا خبر داد. مطالبات دانشجویی، هزینه تحصیل و اعتراض به فساد، در این تجمع‌ها مطرح بود. درگیری با پلیس و استفاده از گاز اشک‌آور نیز گزارش شد. این اعتراض‌ها ریشه‌های سیاسی و اجتماعی داخلی دارند.[۱۱]
صربستان؛ تجمع گسترده علیه فساد
خبرگزاری فرانسه در گزارشی که ۲۳ اکتبر منتشر شد، از حضور حدود ۱۵۰ هزار نفر در تجمع بلگراد خبر داد. این گردهمایی در آستانه انتخابات و در ادامه جنبش اعتراضی دانشجویان برگزار شد. ریشه این جنبش به اعتراض‌های پس از حادثه مرگبار نووی‌ساد در سال ۲۰۲۴ بازمی‌گردد؛ بنابراین، نسبت‌دادن آغاز آن به جنگ ایران درست نیست.[۱۲]
آسیا؛ از اعتراض به سوخت تا فشار بر پول ملی
گزارش اکلد درباره جنوب آسیا، بیش از هزار و دویست تظاهرات مرتبط با آثار اقتصادی جنگ را در بازه ۲۸ فوریه تا ۲۹ مه ثبت کرده است. این آمار مربوط به ماه‌های نخست جنگ است و نباید با آمار جهانی یادشده جمع شود.
هند؛ گرانی گاز پخت‌وپز و موج تازه اعتراض
مطابق گزارش اکلد، افزایش هزینه و کمبود گاز پخت‌وپز در ماه مارس، اعتراض‌هایی در هند به دنبال داشت. افزایش قیمت سوخت در ماه مه نیز به موج تازه‌ای از تجمع‌ها انجامید.[۱۳]
نپال؛ اعتراض به افزایش هزینه فعالیت اقتصادی
اکلد، نپال را از کشورهایی معرفی کرده که اعتراض‌های مرتبط با فشار اقتصادی جنگ در آن افزایش محسوسی داشته است. این گزارش از اعتراض سراسری فعالان صنعت ساختمان در ۱۴ مه، در واکنش به افزایش هزینه‌ها، یاد می‌کند.
بنگلادش؛ سهمیه‌بندی و اعتراض به کمبود سوخت
در بنگلادش، دولت زودتر به سهمیه‌بندی سوخت روی آورد. با وجود محدودتر بودن شمار اعتراض‌ها نسبت به برخی همسایگان، اکلد تجمع‌هایی بر سر کمبود سوخت و آثار اقتصادی جنگ ثبت کرده است.
پاکستان؛ اعلام اعتراض در ۱۵۰ شهر
عرب‌نیوز در ۲۲ اکتبر گزارش داد که جماعت اسلامی پاکستان، مرحله تازه اعتراض‌های خود به گرانی و عوارض سوخت را برای روز جمعه در ۱۵۰ شهر اعلام کرده است. افزایش هزینه واردات انرژی و فشار بر قیمت فرآورده‌های نفتی، از زمینه‌های این نارضایتی است. خبر یادشده، اعلام برنامه اعتراض‌هاست و به‌تنهایی به معنای تأیید برگزاری آن در تمام شهرها نیست.[۱۴]
فیلیپین؛ افزایش نرخ بهره و افت ارزش پزو
بانک مرکزی فیلیپین در ۲۲ اکتبر، نرخ بهره را نیم واحد درصد افزایش داد و به ۵٫۵ درصد رساند. رویترز، این تصمیم را در شرایط فشار تورمی ناشی از افزایش هزینه انرژی گزارش کرد. در همین گزارش آمده است که ارزش پزو از زمان آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، حدود ده درصد کاهش یافته است.[۱۵]
ژاپن، استرالیا و جنوب شرق آسیا؛ تلاش برای تقویت ذخایر نفت
رویترز در ۸ اکتبر از تلاش کشورهای آسیایی برای افزایش ذخایر نفت و تقویت همکاری در تأمین انرژی خبر داد. ژاپن، استرالیا و شماری از کشورهای جنوب شرق آسیا، برنامه‌هایی برای همکاری در ذخایر اضطراری و کاهش آسیب‌پذیری عرضه مطرح کرده‌اند.[۱۷]
اندونزی، گواتمالا و سوریه؛ اعتراض به گرانی سوخت
گزارش جهانی اکلد، از این سه کشور نیز در میان نمونه‌های اعتراض مرتبط با سوخت نام می‌برد. قرارگرفتن کشورهایی از آسیا، آمریکای مرکزی و خاورمیانه در این فهرست، گستردگی جغرافیایی پیامدهای بحران را نشان می‌دهد.[۳]
آفریقا؛ نگرانی از سوخت و تأمین برق
کنیا؛ اعلام برنامه اعتراض به افزایش قیمت سوخت
روزنامه استار در ۲۰ اکتبر از برنامه فعالان برای اعتراض‌های مسالمت‌آمیز به افزایش قیمت سوخت خبر داد. درخواست تعلیق مالیات بر ارزش افزوده سوخت و شفافیت بیشتر در قیمت‌گذاری، از مطالبات مطرح‌شده بود. گزارش، افزایش هزینه واردات و اختلال حمل‌ونقل مرتبط با بحران خاورمیانه را از زمینه‌های گرانی معرفی می‌کند.[۱۶]
موریس، سودان جنوبی و اوگاندا؛ صرفه‌جویی و محدودیت انرژی
پیامدهای بحران در آفریقا از ماه‌های نخست جنگ دیده شده بود. رویترز در گزارش ۲۵ مارس، از تدابیر صرفه‌جویی انرژی در موریس، محدودیت چرخشی برق در جوبا، پایتخت سودان جنوبی، و نگرانی از کاهش ذخایر سوخت در اوگاندا نوشت. این نمونه‌ها مربوط به همان مقطع‌اند و سابقه گسترش فشار انرژی در قاره آفریقا را نشان می‌دهند.[۱۸]
آفریقای جنوبی؛ خرید هراسانه و کمبود موضعی
همان گزارش رویترز، از افزایش خرید سوخت پیش از گرانی احتمالی در آفریقای جنوبی خبر داد. این رفتار در بعضی مناطق به خالی‌شدن موجودی جایگاه‌ها انجامیده بود؛ وضعیتی که در گزارش، به‌عنوان کمبود موضعی توصیف شده است. [۱۸]
آمریکا و بریتانیا؛ فشار جنگ بر هزینه خانوار
آمریکا؛ بازگشت هزینه جنگ به جایگاه‌های سوخت
آسوشیتدپرس در گزارش ۱۷ اکتبر نوشت که متوسط قیمت بنزین آمریکا به حدود ۴٫۳۳ دلار برای هر گالن رسیده است؛ حدود ۴۵ درصد بیشتر از پیش از جنگ. افزایش قیمت گازوئیل نیز حدود ۶۸ درصد گزارش شد. این افزایش، هزینه حمل‌ونقل و فعالیت اقتصادی را بالا می‌برد و فشار آن به مصرف‌کنندگان منتقل می‌شود.[۱۹]
بریتانیا؛ افزایش تورم زیر فشار قیمت سوخت
گاردین در پوشش اقتصادی ۲۱ اکتبر، افزایش تورم سالانه بریتانیا به ۳٫۵ درصد در ماه سپتامبر را گزارش کرد. افزایش هزینه سوخت مرتبط با جنگ ایران، از عوامل مطرح‌شده در توضیح این فشار تورمی بود.[۲۰]
خلیج فارس؛ آسیب اقتصادی در کشورهای صادرکننده نفت
کویت، قطر، بحرین، امارات و عربستان؛ چشم‌انداز رکود
گزارش تایمز از برآوردهای صندوق بین‌المللی پول، برای شماری از کشورهای صادرکننده نفت خلیج فارس، کاهش تولید اقتصادی در سال ۲۰۲۶ را پیش‌بینی کرده است. اختلال در صادرات، حمل‌ونقل و فعالیت اقتصادی، نشان می‌دهد برخورداری از منابع نفت و گاز نیز به‌تنهایی مانع آسیب‌دیدن این کشورها از جنگ نشده است. این ارقام، پیش‌بینی‌اند و نتیجه نهایی سال محسوب نمی‌شوند.[۲۱]
بازار جهانی؛ بحرانی که به مرزهای منطقه محدود نماند
آژانس بین‌المللی انرژی نیز در مجموعه گزارش‌های خود درباره بحران انرژی ۲۰۲۶، از اختلال گسترده در بازار سوخت و فشار بر مصرف‌کنندگان و اقتصادها سخن گفته است. آزادسازی هماهنگ ذخایر اضطراری، از پاسخ‌هایی بوده که برای مقابله با این وضعیت به کار گرفته شده است. چنین اقدام‌هایی، ابعاد جهانی بحرانی را نشان می‌دهد که از یک جنگ منطقه‌ای آغاز شد.[۲۲]
جمع‌بندی؛ فاصله تصویر رسانه‌ای با واقعیت زندگی مردم
ممکن است آمریکا و برخی متحدانش در موضع‌گیری‌های رسمی و بازتاب رسانه‌ای آنها، تصویری ارائه کنند که گویی همه‌چیز تحت کنترل است، جنگ مطابق برنامه پیش می‌رود و هزینه‌های آن نیز قابل چشم‌پوشی است. ترامپ در ۲۳ اکتبر مدعی شد که آمریکا به هرچه می‌خواهد دست پیدا می‌کند و می‌تواند جنگ را به‌سرعت پایان دهد.[۲۶] بااین‌حال، ارزیابی نتیجه یک جنگ به ادعای آغازکنندگان آن محدود نمی‌شود. خبرهای مربوط به تأمین انرژی، هزینه حمل‌ونقل و فشار بر زندگی مردم، معیارهای دیگری برای سنجش این ادعاها پیش روی افکار عمومی قرار می‌دهند.
وقتی رئیس‌جمهور فرانسه برای تضمین دریافت گاز و گازوئیل راهی کشورهای خلیج فارس می‌شود و خودش از بی‌ثباتی اقتصادها و تأثیر مستقیم جنگ بر زندگی شهروندان سخن می‌گوید، دشوار است بتوان اوضاع را عادی توصیف کرد. تلاش برای تأمین محموله‌های بیشتر سوخت و کاهش هزینه جابه‌جایی آن، نشان می‌دهد دولت‌ها با مسئله‌ای واقعی روبه‌رو هستند. این اقدامات، فاصله میان اطمینان‌بخشی سیاسی و دشواری اداره اقتصاد در شرایط جنگ را آشکار می‌کند؛ فاصله‌ای که با تکرار خبرهای خوش از میان نمی‌رود.
مرور وضعیت کشورهای مختلف نیز همین پیچیدگی را نشان می‌دهد. همه اعتراض‌ها ریشه مشترکی ندارند و مشکلاتی مانند مسکن، فساد یا بودجه عمومی، پیش از جنگ وجود داشته‌اند. در کنار این زمینه‌ها، گزارش اکلد از اعتراض‌های مرتبط با گرانی و کمبود سوخت، ارتباط مستقیم بخشی از نارضایتی‌ها با پیامدهای اقتصادی جنگ را ثبت کرده است. بنابراین، روایت قابل دفاع باید هم سابقه مشکلات داخلی کشورها را ببیند و هم فشار تازه‌ای را که جنگ بر آنها افزوده است. نادیده‌گرفتن این فشار، تصویری ناقص از واقعیت می‌سازد.
برای خانواده‌ای که باید سهم بیشتری از درآمد خود را صرف رفت‌وآمد، گرمایش یا تهیه غذا کند، اعلام موفقیت نظامی پاسخ مسئله روزمره‌اش نیست. راننده‌ای که هزینه سوخت درآمدش را می‌بلعد و صاحب کسب‌وکاری که با افزایش هزینه حمل کالا روبه‌روست، جنگ را از خلال حساب‌وکتاب زندگی خود تجربه می‌کنند. ممکن است این فشارها در گزارش‌های رسمی با اصطلاحات اقتصادی بیان شوند، دشوارترشدن زندگی مردمی که بسیاری از آنان هیچ نقشی در تصمیم آغاز جنگ نداشته‌اند.
البته بخشی از آن عوارض تحریم هایی است که این شیطان بزرگ همیشه بر علیه مردم ایران انجام داده است و این فشار را بر مردم ایران آورده است حال دنیا باید این تحریم را تجربه کند تا دیگر در برابر ظلم سکوت نکند.
به نظر می‌رسد در چنین شرایطی، هشدار رهبر شهید ایران درباره امکان تحریم متقابل، معنایی قابل‌فهم‌تر پیدا کرده است. آن سخن بر ظرفیت انرژی ایران تکیه داشت؛ امروز نیز می‌توان دید که امنیت اقتصادی دیگر کشورها تا چه اندازه با ثبات این منطقه پیوند دارد.[۲۳] از این منظر، ایستادگی ایران را می‌توان ادامه میراث دفاع از استقلال دانست؛ میراثی که شهادت رهبر آن نیز پایانش نداده است. پس با توجه به همه این نکات می‌توانیم با قدرت ابراز کنیم که این ایران است که تمام جهان را تحریم کرده است.
آمادگی اعلام‌شده کشورهای اروپایی برای مذاکره نیز باید در کنار این واقعیت‌ها خوانده شود. ممکن است دولت‌ها همچنان از موفقیت سیاست‌های خود بگویند، اما ضرورت گفت‌وگو، تأمین انرژی و پاسخ‌گویی به مطالبات مردم را نمی‌توان با تبلیغات کنار زد. قدرت ایران در این ارزیابی، در توان حفظ اراده و واداشتن دیگران به محاسبه هزینه‌های تجاوز دیده می‌شود. دولت ترامپ مسئول تصمیم خود برای آغاز جنگ است و بازتاب جهانی پیامدهای آن، پرسش درباره مسئولیت این تصمیم را زنده نگه می‌دارد. روایت رسانه‌ای هر اندازه پرصداتر باشد، واقعیت زندگی مردم همچنان معیاری برای داوری خواهد ماند.
منابع
[۳] آمار جهانی اعتراض‌های سوخت
[۵] اعتراض کامیون‌داران ایتالیا
[۶] تظاهرات معلمان و دانشجویان یونان
[۷] درگیری در بروکسل
[۹] اعتراض‌های اسپانیا و اروپا
[۱۱] اعتراض‌های ضد دولتی آلبانی
[۱۲] تجمع گسترده بلگراد
[۱۳] پیامدهای جنگ در جنوب آسیا
[۱۴] برنامه اعتراض‌های پاکستان
[۱۶] برنامه اعتراض سوخت در کنیا
[۱۹] گرانی سوخت در آمریکا
[۲۲] ارزیابی آژانس بین‌المللی انرژی
دیدگاهتان را بنویسید