بهترین مجری سال | امیرحسین قیاسی در جشنواره حافظ

بهترین مجری سال | امیرحسین قیاسی

در بیست و چهارمین جشن دنیای تصویر، معروف به جشنواره حافظ، امیرحسین قیاسی جایزه بهترین چهره تلویزیونی را دریافت کرد. این جایزه به دلیل اجرای برنامۀ (نیمه‌شب) به او تعلق گرفت. جشن در تاریخ ۲۹ آذر ۱۴۰۴ برگزار شد و قیاسی در سخنرانی خود با لحنی طنزآمیز به روابط دوستانه‌اش با علی اوجی اشاره کرد.

قیاسی در سال ۱۴۰۴ فعالیت‌های متعددی در رسانه داشت. برنامۀ نیمه‌شب به عنوان تاک‌شو کمدی ادامه یافت و فصل چهارم آن تا تیرماه پخش شد. این برنامه اخبار روز را با نگاه طنز روست(دربارۀ روست بیشتر بخوانید) می‌کند و هر یکشنبه ساعت ۱۶:۲۲ منتشر می‌شود. علاوه بر این، فصل دوم برنامۀ پامپ با حمایت والکس، صرافی ارز دیجیتال اجرا شد. در این برنامه قیاسی با مهمانانی مانند مهران مدیری، نرگس محمدی، فرزاد فرزین و هادی حجازی‌فر گفتگو کرد. برنامۀ پامپ هر پنجشنبه و دوشنبه از کانال یوتیوب والکس پخش می‌شد و شامل کمپین‌های جایزه مانند هشت شب هشت میلیارد تومان است. فصل اول نیز با مهمانانی مثل سام درخشانی و جناب خان تولید شده بود.

انتخاب قیاسی تحت عنوان بهترین چهرۀ تلویزیونی، با نقدهایی پیرامون استراتژی او در شوخی‌پردازی و تلاش برای دیده‌شدن گسترده همراه است. امیرحسین قیاسی در برنامۀ پامپ کاری کرده که اسم صرافی والکس بیشتر از هر صرافی دیگری در گوگل میان ایرانیان سرچ شده! در یوتیوب بیش از 78 ملیون بار دیده شده و اما درآمدش، شرح حال این است که فقط در مصاحبۀ با هادی حجازی فر در یک روز بیش از یک میلیارد درآمد کسب کرده‌اند! دلیل موفقیت این صرافی نوپا محدود به استفاده از چهرۀ افراد مشهور نیست.

قیاسی دو گروه نسل زد و افراد بالای سی سال سن را هدف قرار داده است. حامیان مالی این برنامه ماز و والکس هستند. ماز در این برنامه نسل زد را هدف قرار داده تا با مؤسسه‌هایی نظیر قلم‌چی در پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان رقابت کند و والکس افراد بالای سی سال و متمایل به سرمایه‌گذاری را هدف گرفته تا از نوبیتکس پیشی بگیرد.

این راهبرد در بازاریابی برند اینترتینمنت نام دارد. این دو برند با آگاهی از اینکه ترکیب چهرۀ افراد مشهور و ماجراهای آن‌ها با امیرحسین قیاسی پربازدید می‌شود، توانستند نام تجاری خود را به شهرت برسانند. در شرایطی که درصد بیشتری از عموم مردم امکان تبدیل شدن به مشتری محصول را دارند دیده شدنِ زیاد برند وضعیت آن را دگرگون می‌کند. برنامۀ پامپ مخاطب را در مسیری قرار می‌دهد که غایت آن هدایت غیرمستقیم به سمت معاملات رمزارز است. والکس در مقام صرافی، افراد را به دادوستد تتر و سایر ارزها ترغیب می‌کند.

شواهد منتشر شده توسط خبرگزاری فارس در پلتفرم ایکس به تاریخ ۱۴ مهر ۱۴۰۴، بر شدت این نگرانی‌ها می‌افزاید. طبق این گزارش، هم‌زمان با جهش ارزی اخیر، حجم دادوستد تتر در صرافی والکس طی بازۀ محدود چهار ساعته، رقمی فراتر از شش میلیون دلار معادل هفتصد میلیارد تومان را ثبت کرد. مقایسۀ این اعداد نشان می‌دهد گردش مالی مذکور، ده برابر کل هزینه‌ای است که صرافی برای تولید برنامۀ پامپ با اجرای قیاسی متقبل شده است. چنین آماری بیانگر آن است که نوسانات بازار و حضور کاربران هدایت‌شده از طریق تبلیغات، حجم نقدینگی عظیمی را به گردش درآورده که نسبت به مخارج بازاریابی بسیار نامتقارن است.

بهره‌گیری ابزاری قیاسی از گفت‌وگوی طنز و روست کردن سلبریتی‌ها، هم‌سو با سیاست‌های سودجویانۀ والکس، دامی پهن کرده تا مخاطبان را بدون دانش لازم به بازارهای پرنوسان پرتاب کند. قیاسی با تبدیل‌کردن پامپ به صحنۀ نمایش شخصی و ارضای جاه‌طلبی‌های خود، عملاً محتوای آگاهی‌بخش را قربانی دیده شدن کرده و والکس نیز با حمایت عامدانه از این رویه، شریک جرم گمراهی کاربران است. واکنش‌های منفی در شبکه‌های اجتماعی گواهی می‌دهد این همکاری مشترک، پروژه‌ای فریبنده است که مسئولیت مستقیم زیان‌های مالی افراد و تصمیمات هیجانی آنان، تماماً متوجه شخص قیاسی و مدیران والکس خواهد بود(در مورد والکس بیشتر بخوانید).

اهدای تندیس بهترین چهرۀ تلویزیونی به قیاسی، فراتر از انتخاب سلیقه‌ای‌شان، نشانگر سقوط معیارهای سنجش از اصالت محتوا به سمت هیاهوهایی که فضای مجازی درست می‌کند و به همراه جذب سرمایۀ بیشتر است. این انتخاب، زمینه‌ای را فراهم آورد تا فعالیت‌های قیاسی زیر ذره‌بین قرار گیرد، به ویژه آنکه جشنواره حافظ معمولاً بر ارزش‌های هنری تأکید دارد، اما در مورد قیاسی، پرسش اساسی این است که چرا با وجود مجریان باسابقه و ارزشمندتر دیگری قرعه به نام او افتاد؟

پاسخ در پیوند منافع تجاری و عطش دیده‌شدن نهفته است؛ حامیان مالی نظیر والکس و حتی برگزارکنندگان جشنوارۀ حافظ که سال‌هاست هنری هم در آن جریان ندارد برای بقا در عصر رسانه‌های اجتماعی، نیازمند چهره‌ای بودند که بتواند جنجال بیافریند و نگاه‌ها را فارغ از کیفیت، به خود خیره سازد.

طبیعتاً قیاسی گزینۀ مطلوبی برای تبدیل صحنۀ هنر به بنر تبلیغاتی‌شان محسوب می‌شود. سخنرانی او هنگام دریافت جایزه که خودش نیز حیران از دریافت جایزه بود نشان داد وی ابزاری است تا اعتبار کما بیش نداشتۀ جشنواره را خرج مشروعیت بخشیدن به جریان‌های تجاری پشت پرده کند. شاید این جایزه برای قیاسی، نمادی از چگونگی نفوذ عوامل خارجی مانند اسپانسرشیپ‌های مالی در تصمیم‌گیری‌های هنری باشد که والکس به عنوان حامی اصلی برنامه‌های او نقش پررنگی در این معادله ایفا می‌کند.

قیاسی و تلوزیون | بهترین مجری سال

آیا او واقعا برای کیفیت کار و هنرش دعوت شد؟ اصلا مگر دعوت شدن میان جمعیتی که در رویداد حافظ هستند چنان با هنر شما پیوند خورده است؟ آیا تمام افراد حاضر در آن‌جا هنرمند هستند؟ از این گذشته چرا باید کسی به‌عنوان بهترین چهرۀ تلوزیونی یا بهترین مجری انتخاب شود که برنامه‌های او در شبکه‌های مجازی بیشتر در یوتیوب و در شبکه‌های نمایش خانگی تنها در فیلیمو پخش شده؟ آن هم فیلیمویی که بدون مجوز ساترا برنامۀ گنگ را پخش کرد؟(در مورد برنامۀ گنگ بیشتر بخوانید)

قیاسی اصلاً شخصیتی تلویونی نیست؛ آیا می‌توانید معنای تلوزیونی را به ما بگویید؟ او حنی تلوزیون و مجری‌های آن را به سخره می‌گیرد. چگونه گرد هم آمدید و او را بهترین چهرۀ تلوزیونی انتخاب کردید؟ از کی تا به حال بهترین چهره‌های تلوزیونی شوخی‌های دوپهلوی با فضای جنسی با میهمانان خود می‌کنند یا کشیدن سیگار و استفاده از مواد مخدر را با طنز همراه می‌کنند؟ این است هنرتان؟ آیا با خودتان نگفتید که فرزندان من و شما ممکن است این برنامه‌ها را تماشا کنند.

این تنها بخشی از برنامه است و بیان تمام مصادیق کریه این برنامه از حوصلۀ این نوشته خارج است. اما سیدنی سوئینی کیست؟ سیدنی سوئینی، بازیگری جوان در سینمای هالیوود است که طی سال‌های اخیر به واسطۀ حضور در سریال‌هایی با رده‌بندی سنی بزرگسال و دارای مضامین جنسی و ساختارشکن، بر سر زبان‌ها افتاده. وی شهرتش را مدیون ایفای نقش‌هایی با صحنه‌های عریان و مضامین کاملاً جنسی است. در جریان گفتگوی مورد بحث، زمانی که قیاسی با ادبیات طنزش از مهرداد صدیقیان دربارۀ کراش او می‌پرسد، نام این بازیگر به میان می‌آید.

طرح نام کسی که در ذهن مخاطبین نماد جذابیت‌های جنسی و سریال‌های ردۀ سنی بزرگسال است، در یک برنامۀ عمومی، نشان از سقوط معیارهای اخلاقی دارد. قیاسی با پیش‌کشیدن نام سوئینی، آگاهانه بر موجی از جاذبه‌های جنسی سوار می‌شود تا با تولید محتوای زرد و وایرال کردن آن، اهداف تجاری والکس را در لایه‌های زیرین این ابتذال پنهان کند و قبح‌شکنی را ابزاری برای دیده‌شدن خود کند. آیا هنر است؟