هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی | انتخاب کن؛ نوشابه رژیمی یا حمله به ایران؟
هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی
تلاش ناکام دولت ترامپ برای استفاده ابزاری از صنعت گیم و عادیسازی سیاستهای مداخلهجویانه در پوشش سرگرمی، با ضدحملهای هنری و غافلگیرکننده روبهرو شد. گروهی از هنرمندان و بازیسازان مستقل آمریکایی با ساخت مجموعهای از بازیهای آرکید و طنز سیاسی که تصمیمات کاخ سفید را تا حد انتخاب میان «سفارش نوشابه» یا «لشکرکشی نظامی به ایران» مضحک نشان دادند، تلاش کردند انحصار روایتگری قدرت را بشکنند و پوچی سازوکارهای تصمیمگیری ترامپ را به چالش بکشند.
کاخ سفید چند ماه پیش با راهاندازی بخش «بازیهای ویدیویی» در سایت رسمی خود و استفاده از عناوین نوستالژیک، سعی کرد سیاستهایش را در لفافه سرگرمی به خورد مخاطب بدهد تا ذهن مردم را از گرانی و تبعات اقتصادی جنگ با ایران منحرف کند اما هنرمندان و بازیسازان مستقل، همین سلاح را به سمت خودش برگرداندند و با ساخت بازیهای طنز، سیاستهای واشنگتن را به سخره گرفتند.
«یک دایت کوک سفارش بده یا دستور حمله به ایران را صادر کن.» رئیسجمهور آمریکا در یکی از همین بازیهای طنز، پشت این دوراهی عجیب نشسته است بازیهایی که طراحان و فعالان ساختهاند تا پروژه «بازیانگاری سیاست» را علیه خود کاخ سفید به کار بگیرند.
ماجرا از اوایل سپتامبر آغاز شد زمانی که سایت رسمی کاخ سفید (در دولت ترامپ) بخش تازهای به نام «آرکید» افتتاح کرد. مجموعهای از بازیهای مرورگری بر پایه عناوین کلاسیکی مثل «فلپی برد»، «مار» و «تتریس» که آشکارا برای پروپاگاندای سیاسی طراحی شده بودند. مخاطب هدف آنها، گیمرهای راستگرا بودند تا سیاستهای دولت ترامپ را تبلیغ کنند.
پس از مدتی، چند عنوان تازه نیز به فهرست اضافه شد از جمله کپیای از «تمپلران» به نام «ترس سرخ» که در آن باید از «بازار جیرهبندی» عبور کرد و از دست «سوسیالیستهای دموکرات» گریخت و یک جورچین ساده با محوریت «خطر سوسیالیسم».
انتشار این بازیها دقیقاً همزمان بود با افزایش قیمت سوخت، قبوض و کالاهای اساسی به دلیل جنگ با ایران، تلاشی برای اینکه با نوستالژی بازیهای قدیمی، حواس رأیدهندگان آمریکایی از واقعیت اقتصاد پرت شود.
خبر بهسرعت در صنعت بازی پیچید. «تتریس» در شبکههای اجتماعی نسبت به نقض حق تکثیر هشدار داد و چند روز بعد، بازی از سایت کاخ سفید حذف شد. با این حال، اگر بیانیه مارس ۲۰۲۶ «پوکمون» را کنار بگذاریم که استفاده از شخصیتهایش در تبلیغات ICE را محکوم کرد، غولهای بازیسازی در برابر این سوءاستفاده سکوت کردهاند.
رسوایی به چند بازی قدیمی و بیاجازه محدود نمیماند. دولت ترامپ که خود را مدافع آزادی و بازار آزاد میداند، از محبوبیت آثار فرهنگی دیگران برای پیشبرد دستور کارش استفاده میکرد، بدون اینکه صاحبان آن آثار یا مخاطبانشان رضایتی داده باشند.
پس از این ماجرا بود که بازیسازان مستقل تصمیم گرفتند این کار را تلافی کنند. گروه هنری ناشناس «دست دادن مخفیانه» (Secret Handshake) که پیشتر با نصب مجسمه ترامپ و جفری اپستین در نشنال مال واشینگتن خبرساز شده بود، بهار امسال بازی Operation Epic Furious: Strait to Hell را ساخت و آنلاین منتشر کرد. آنها حتی سه دستگاه آرکید رایگان از این بازی را در محوطه نشنال مال مستقر کردند.
این بازی، هجویهای مستقیم علیه دولت ترامپ است. بازیکن در فضایی شبیه بازیهای «پوکمون»، کنترل رئیسجمهور را بر عهده میگیرد و همان ابتدا باید یکی از دو کار را انتخاب کند: سفارش یک دایت کوک یا حمله به ایران!
شاید مهمترین بخش این هجو، همان انتخاب بهظاهر مسخره باشد نوشابه رژیمی یا جنگ با ایران. این دو گزینه که در منطق بازی کنار هم نشستهاند، تصویری از واقعیت تصمیمات سرنوشتساز بینالمللی ترامپ نشان میدهد که اندازۀ هوس نوشیدن یک نوشابه است!
هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی
آمریکاییها با ساخت این بازی خواستند انتقادی جدی کنند که وقتی تصمیم درباره جنگ، نفت و امنیت منطقه در چرخه نمایش رسانهای، شعار انتخاباتی و رقابت شخصی گیر میکند، صورتحسابش را مردمی میدهند که هیچ نقشی در طراحی این نمایش نداشتهاند.
در جریان بازی، ترامپ راهی ایران میشود تا بشکههای نفت را جمع کند (در بازی به آنها «Lube» میگویند) در مسیر، با چهرههای شاخص دولتش روبهرو میشود جیدی ونس، مارکو روبیو و پیت هگست. ساختار بازی طوری طراحی شده که راهی برای بردن ندارد و همه نکته همین است اگر بازیکن سعی کند دست ملانیا را بگیرد، بلافاصله صفحه Game Over ظاهر میشود!
اعضای «دست دادن مخفیانه» پیش از این تجربه بازیسازی نداشتند. یکی از آنها در ایمیلی میگوید: «دولت ترامپ خودش فرم و قالب کار را به ما دیکته کرد. از ابتدا قصد ساختن بازی نداشتیم، اما وقتی دیدیم پنتاگون برای تبلیغ جنگ و باحال جلوه دادن آن به بازیهای ویدیویی روی آورده، نظرمان عوض شد. ایده اولیه را خودشان مطرح کردند، نه ما. با خودمان گفتیم بسیار خب، اگر آنها میخواهند با بازی برای جنگشان تبلیغ کنند، ما هم بازی میسازیم و همان جنگ را به سخره میگیریم.»
این گروه در دومین بازی خود، Operation Epic Furious: Nuuk ‘Em All همین منطق را ادامه داد. بازیکن باید با مشاوران ترامپ گفتوگو کند مشاورانی که یکی مبارز UFC در قامت «وزیر جنگ» است و دیگری پیمانکاری که در بازسازی کاخ سفید دست دارد.
در جریان بازی، ترامپ به ایوانکا پیشنهادی بیشرمانه میدهد، با مشاورانش برای تبدیل ایدههای ناقصشان به یک «ایده بزرگ و زیبا» رایزنی میکند و در نهایت تصمیم میگیرد به گرینلند لشکر بکشد.
بازی دوم به دنبال انتقاد و هجو سیاست خارجی دولت ترامپ است. در این تصویر طنزآمیز، مشاوران برای جلوگیری از تصمیمات پرهزینه رقابت نمیکنند و برای تولید ایدههایی رقابت میکنند که رئیسجمهور را از بحران اصلی دور نگه دارند.
اعضای این گروه بازیسازی معتقدند رسانه بازی، ظرفیت عجیبی برای درک «جنون» وقایع روز دارد جنونی که با خواندن تیتر خبر به عمقش پی نمیبری. سخنگوی گروه میگوید: «وقتی سراغ رسانهای میروی که برای مخاطب کاملاً آشناست و خودش در آن کنش میکند، تیتر خبر را کاملاً متفاوت لمس میکنی. بازی با هدف کاریکاتور و طنز ساخته شده، اما پر از جزئیاتی است که اصلاً شوخی نیستند. تجربه اینکه در قالب یک بازی ببینی ترامپ زنی را «کرم حشره« خطاب میکند، حسی سنگین و تکاندهنده به آدم میدهد.»

سخنگوی گروه میگوید: «واقعاً هیچ ایدهای نداشتیم که چه میکنیم. کل مسیر آزمون و خطا بود. یک نفر کنارمان بود که فضای بازیسازی را میشناخت، اما هیچکدام از اعضای تیم طراح بازی نبودند.» خودشان محصول نهایی را چیزی توصیف میکنند که قطعاتش را «با چسب نواری سرهم کردهاند».
حضور چند گیمر حرفهای در جمع آنها باعث شد تا از نقشآفرینیهای ژاپنی، بهویژه نسخههای اولیه «فاینال فانتزی»، الهام بگیرند. لحن بازی اما گزنده و بیپرده است و بازیهای «ساوت پارک» (مثل The Stick of Truth) را یادآوری میکند. تا امروز بیش از ۳۵۰ هزار نفر این بازی را آنلاین تجربه کردهاند و به نظر میرسد این هدف تا حد زیادی محقق شده است.
البته موفقیت این بازیها را نباید با تعداد بازدید سنجید بلکه اهمیت آنها در شکستن «انحصار روایت» است. دولتها رسانه و شبکه تبلیغاتی دارند اما یک گروه کوچک هنری با چند خط کد و یک ایده جسورانه، میکوشد همان تصویر رسمی را به سخره بگیرد.
این تقابل، کشمکشی است بر سر این پرسش که «چه کسی حق دارد واقعیت سیاسی را روایت کند؟» آیا روایت مجاز همان چیزی است که در بیانیههای پنتاگون است یا شهروند آمریکایی هم حق دارد با طنز و هنر به آن اعتراض کند؟»
استعفای جنسن هوانگ از انویدیا | شرکت انویدیا و آیندۀ صنعت گیمینگ
هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی هجو دولت ترامپ در بازی ویدیویی
دیدگاهتان را بنویسید