نقد انیمیشن مینیون ها و هیولاها ۲۰۲۶ Minions & Monsters | ارباب یهودی من کجایی!
با نقد انیمیشن مینیون ها و هیولاها 2026 با ما همراه باشید. در شب بیستوهشتم دسامبر سال ۱۸۹۵، در زیرزمین یک کافهٔ پاریسی، عدهای نشسته بودند و به فیلم صامت کارگرانی که از دروازهٔ کارخانه لومیر بیرون میآمدند نگاه میکردند. عجیب است که سینما با تصویر کارگر آغاز شد و عجیبتر اینکه بعدا همین کارگران را بردۀ خود کرد و دیگر نشانشان هم نداد. هیچکس در آن تاریکی نمیدانست که همین پرده روزی بزرگترین ماشین جهان برای رؤیافروشی خواهد شد.
یهودیان در زمینهای خشک و ارزان کالیفرنیا استودیو ساختند و زودی هم فهمیدند رسانه کالاست، و کالا را باید از همان لحظهٔ تولید تا فروشش در مشت گرفت. هر که میخواست بازی کند، باید امضا میکرد. هفت سال، گاهی بیشتر… همان ستارهای که مردم باورش کرده بودند و شبی روی پرده میدرخشید همین فردا صبح حق نداشت برای هیچ استودیویی حتی یک دیالوگ بگوید. با قراردادهای سنگین او را میخریدند، تصویرش را میساختند، اسمش را عوض میکردند و اگر سرپیچی میکرد، بیسروصدا کنارش میگذاشتند. شهرتی که چشم مردم بیرون را کور کرده از درون برای سلبریتی افسار و زنجیر است!
وقتی جنگ آمد، هالیوود تردید نکرد. استودیوها که تا دیروز برای سرگرمی فیلم میساختند، یکشبه شروع کردند به تبلیغات برای دولت و سینما را به بلندگوی ارتش و کاخ سفید تبدیل کردند. اگر سرباز خودی میمرد قهرمان بود و دشمن مقابل آن کثیف و بیچهره به مردم نشان داده میشد. مردم در نقاط مختلف جهان که هزاران مایل دورتر نشسته بودند، جنگ را همانطوری باور کردند که روی پرده دیدند و دیگر هم کسی نپرسید چه کسی پرده را آویخته. راستی بیاید بگردیم دنبال ارباب! اربابان یهودی اینبار اومدن مینیونها رو انداختن دنبال ارباب شرور ولی خب چه اربابی شرورتر و بهتر از رسانه و سینمای توی دست خودشون!
فهرست مطالب
Toggleخلاصه داستان
داستان انیمیشن مینیونها و هیولاها اینبار خیلی قبلتر از اینکه مینیونهای آشنای کوین، استوارت و باب به خدمت گرو دربیایند شروع میشود. قبیلههای دیگری از مینیونها در گوشهوکنار جهان سرگردان بودند و طبق همان مأموریت همیشگیشان، دنبال پیدا کردن یک رئیس شرور میگشتند تا به او خدمت کنند. مشکل اینجاست که این گروه خاص هر بار به شکلی احمقانه باعث مرگ رئیس خود میشوند. یکی از اعضای این قبیله جیمز(James) است؛ مینیونی خیالپرداز که به جای اینکه فقط به پیدا کردن یک ارباب شرور فکر کند، مدام نقاشی میکشد، داستان میسازد و به دنیای تصویر و نمایش علاقه دارد.
دو دوست نزدیکش هنری(Henry) و اد(Ed) هم بعدتر به همراهان اصلی او تبدیل میشوند؛ هنری پرشور و حامی ایدههای ممسخرۀ جیمز است و اد گوشهایش سنگین است و تقریبا با کسی ارتباط برقرار نمیکند و بیشتر با حرکات و اشاره صحبت میکند به همین علت رفتارش نسبت به باقی مینیونها متفاوت بوده و مهربانتر است.
انیمیشن در بخش آغازین بهجای اینکه مستقیم وارد داستان شود، تاریخ سینما را جلوی چشم مخاطب میگذارد. افتتاحیه به شکل یک مونتاژ سیاهوسفید، مینیونها را وارد تصاویری میکند که از نخستین تجربههای تاریخ سینما الهام گرفتهاند بیایید آنها را مرور کنیم. اسب در حال حرکت(The Horse in Motion، 1878) ادوارد مایبریج، سگ در حال دویدن(Dog Running، 1887)، آبیار آبیاری میشود (L’Arroseur Arrosé، 1895)، تصاویر برادران لومیر از جمله کارگران در حال ترک کارخانه لومیر(Workers Leaving the Lumière Factory، 1895) و ورود قطار به ایستگاه (The Arrival of a Train at La Ciotat، 1896)، و در نهایت شاهکار ژرژ ملییس، سفر به ماه (A Trip to the Moon، 1902) که مینیونها به شکل طنز جای ماه مشهور فیلم را میگیرند.
بعد از این مقدمه، فیلم ما را به یک موزه تاریخ سینما میبرد. یک راهنمای تور به نام اولیویا(Olivia) برای گروهی از بازدیدکنندگان درباره تاریخ سینما حرف میزند و اشیاء و شخصیتهای مشهور از دورههای مختلف را نشان میدهد.
در همان چند دقیقه میشود نئو(Neo) از ماتریکس (The Matrix، 1999)، ئی.تی.(E.T.) و الیوت(Elliot) از ئی.تی. موجود فرازمینی (E.T. the Extra-Terrestrial، 1982)، کرک داگلاس در ۲۰ هزار فرسنگ زیر دریا (20,000 Leagues Under the Sea، 1954)، ریک بلین (Rick Blaine) از کازابلانکا (Casablanca، 1942)، ربات متروپلیس (Metropolis، 1927)، مومیایی (The Mummy، 1932) و موجودی از باتلاق سیاه (Creature from the Black Lagoon، 1954) کرهٔ بزرگ و بادشده که یادآور صحنه معروف دیکتاتور بزرگ (The Great Dictator، 1940) چارلی چاپلین است را دید.
مجسمههای اورسن ولز (Orson Welles)، آلفرد هیچکاک(Alfred Hitchcock) و بروس لی(Bruce Lee) هم در موزه قرار دارند و کنار هیچکاک، پرندهها یادآور پرندگان(The Birds، 1963) 1342هستند. در نظر کسی که تاریخ سینما را میشناسد از همه بامزهتر، جرج لوکاس(George Lucas) است که خودش درون یک ویترین شیشهای دیده میشود و حتی دیالوگش را خودش گفته است.
پس از این مقدمه، روایت اصلی به هزاران سال قبل برمیگردد. مینیونها در جستوجوی رئیس بعدیشان از ماجراهای مختلفی عبور میکنند. در یکی از آنها سراغ یک جادوگر روس میروند؛ هنری بهطور تصادفی با استفاده از کتاب طلسم او هیولایی را احضار میکند و همان ماجرا به مرگ جادوگر منتهی میشود. اد کتاب جادو را با خودش نگه میدارد که در نیمه دوم فیلم معلوم میشود چه دردسر بزرگی به وجود خواهد آورد. در همین بخش، فیلم از طراحی جادوگر و فضای خانه او برای شوخی با فانتازیا(Fantasia، 1940) و بهخصوص شاگرد جادوگر استفاده میکند. درواقع ظاهر این جادوگر عمداً یادآور نسخه دیزنی از ویچ است.
بعد، در مسیر پیدا کردن ارباب تازه، مینیونها سوار بر کشتی در دریاها گشت میزنند و در یک جزیره به یک سیکلوپ غولپیکر میرسند که خانۀ تمام مردم را خراب میکند. مدتی از او بهعنوان گزینهای برای رئیس آینده استفاده میکنند اما او هم در حوادئی که جیمز رقم زده جان میدهد. سفر دریایی آنها حالوهوای یک ماجراجویی حماسی به سبک بنهور (Ben-Hur، 1959) دارد و خود سیکلوپ، از نظر طراحی، یادآور موجودات نبرد تایتانها (Clash of the Titans، 1981) است.
سپس این گروه سر از لسآنجلسِ دهه ۱۹۲۰ درمیآورد و انگار بعد از پیدا کردن یک ارباب درست و حسابی قرار است همهچیز تغییر کند. مینیونها در بیابان با صحنهای روبهرو میشوند که فکر میکنند یک سرقت واقعی است؛ یک سارق در حال فرار و یک قطار که مورد حمله قرار گرفته. مینیونها هم طبق عادت تصمیم میگیرند دنبال سارق بروند تا شاید ارباب جدیدشان را پیدا کنند. تنها بعدتر متوجه میشوند که اصلاً سرقتی در کار نبوده و تمام ماجرا، صحنه فیلمبرداری یک فیلم صامت هالیوودی در سال ۱۹۲۷ بوده است.
همین اشتباه، ناخواسته آنها را وارد صنعت سینما میکند. این سکانس مجموعهای از شوخیها با فیلمهای نخستین تاریخ سینماست که باید آنها را برای فهم داستان مرور کنیم. سرقت بزرگ قطار (The Great Train Robbery، 1903) و داستان باند کلی (The Story of the Kelly Gang، 1906) در خود سرقت، و بعد آهسته و ایمن! (Safety Last!، 1923) هارولد لوید در نمای معروف مردی که از ساعت آویزان است. حتی لحظهای که مینیونها روی جلوی قطار قرار میگیرند، مستقیماً حالوهوای ژنرال (The General، 1926) باستر کیتون را تداعی میکند و شوخی سقوط نمای ساختمان هم به بیلِ قایقران جوان (Steamboat Bill, Jr.، 1928) برمیگردد.
کارگردان آن فیلم، مکس (Max)، ابتدا از ورود این موجودات زردرنگ به فیلمش عصبانی است، اما مدیران استودیو، فرانک (Frank) و الوود (Elwood)که بهشان میخورد یهودی باشند برخلاف او خیلی زود متوجه میشوند که مردم عاشق این موجودات عجیب شدهاند. همینطور این مسئله که برای مینیونها یک خرابکاری تصادفی بود، به سکوی پرتاب آنها تبدیل میشود و ناگهان به ستارههای بزرگ سینمای صامت تبدیل میشوند.
آنها پشت سر هم در فیلمهای مختلف بازی میکنند، مشهور میشوند، پولدار میشوند، خانهای مجلل در لسآنجلس به دست میآورند و حتی به یک پدیده عمومی تبدیل میشوند؛ مردم لباسهای شبیه آنها میپوشند و اینها هر کاری میکنند بلافاصله مد روز لسآنجلس میود و زندگیشان به زندگی سلبریتی هالیوودی که از فرش به عرش رسیده تبدیل میشود. خود کوفن این بخش را عمداً شبیه افسانهٔ صعود و سقوط ستارههای عصر طلایی هالیوود طراحی کرده است.
در این مرحله انیمیشن شروع میکند به بازی کردن با خودِ زبان هالیوود (Hollywood language). استودیو پر است از دکورهایی که به فیلمهایی مانند کلئوپاترا (Cleopatra، 1963) و بالها (Wings، 1927) اشاره دارند و ساختار کلی صعود مینیونها در سینمای صامت (Silent Cinema)، عمداً یادآور آواز در باران (Singin’ in the Rain، 1952) است؛ یعنی لحظهای که یک صنعت با ورود صدا (The introduction of sound) مجبور میشود خودش را از نو تعریف کند. حتی از نظر کلیتر، فیلم به بابیلون (Babylon، 2022) و هنرمند (The Artist، 2011) هم نزدیک میشود؛ کوفن خودش گفته بود که مواجهه سینمای صامت با ورود صدا، یکی از مهمترین ایدههای الهامبخش فیلم بوده است.
همزمان داستان به سراغ چند ژانر نوآر آن دوره هم میرود و مینیونها را وسط یک فیلم کارآگاهی سیاهوسفید میاندازد که در آن اسمها و ظاهر شخصیتها شوخی مستقیمی با شاهین مالت (The Maltese Falcon، 1941) دارند. زنی به نام «مری (Mary)»، مینیونی که «همفری (Humphrey)» خطاب میشود و لباسی شبیه کت سم اسپید (Sam Spade) به تن دارد. کمی بعد هم مدیر استودیو از پیانیستی به نام سم (Sam) میخواهد دوباره بزند و او تم معروف کازابلانکا (Casablanca، 1942) را مینوازد.
در یکی از تعقیبوگریزها، مینیونها وارد کارخانهای میشوند و مردی که ظاهرش عمداً شبیه چارلی چاپلین (Charlie Chaplin) است داخل چرخدندهها گرفتار میشود؛ اینجا انیمیشن سراغ عصر جدید (Modern Times، 1936) میرود و بعد شوخی را از چاپلین هم جلوتر میبرد. تعداد زیادی مینیون وارد دستگاه میشوند و ماشین را با بدنهای زردشان پر میکنند.
آقا نگم دیگه شهرت مینیونها آنقدر بالا میرود که زندگیشان شبیه سلبریتیهای هالیوود (Hollywood celebrities) میشود؛ مهمانیهای بزرگ میگیرند، لباسهای فاخر میپوشند، تجمل و شهرتشان همهجا را گرفته است. یکی از این مهمانیها پر از رقص و حتی فیل است و فیلم آگاهانه تصویری از عیاشی هالیوودی به سبک بابیلون (Babylon، 2022) به وجود میآورد. البته خود کوفن (Pierre Coffin) توضیح داده که این صحنه در اصل بیشتر از مهمانیهای اغراقآمیز مهمانی (The Party، 1968) به کارگردانی بلیک ادواردز (Blake Edwards) الهام گرفته بود، اما شباهتش به بابیلون آنقدر زیاد شد که سازندگان تصمیم گرفتند آن شباهت را حفظ کنند.
جهش روایت داستان انیمیشن از وقتی نمایان میشود که مینیونها حالا با اختراع میکروفون بیاد در فیلمهایی که میسازند حرف زنند. تا زمانی که مینیونها فقط بازی فیزیکی و صامت میکردند، زبان عجیبشان مشکلی ایجاد نمیکرد؛ اما حالا باید دیالوگ بگویند و اینجا دیگر هیچچیز درست پیش نمیرود. آنها نمیتوانند متن را درست اجرا کنند و تولید فیلمها یکی پس از دیگری خراب میشود. یکی از بامزهترین نمونهها، بازسازی تقریباً مستقیم صحنه مشهور همشهری کین (Citizen Kane، 1941) است.
مینیونی که قرار است روی تخت مرگ آخرین کلمهاش را به زبان بیاورد، بهجای رزباد یا گل سرخ (Rosebud)حرفهای نامفهوم میزند و اجرای صحنه به یک آشوب کامل تبدیل میشود. پیر کوفن گفته این یکی از ارجاعات اصلی فیلم بوده و حتی در نسخههای اولیه چند پایان مختلف برای شوخی این صحنه امتحان کرده بودند.
همانطور که در بسیاری از داستانهای هالیوودی، دوران اوج شهرت میتواند خیلی زود تمام شود، در اینجا هم مینیونها با ورود صدا همهچیز را از دست میدهند. آنها از استودیو اخراج میشوند و دوباره سرگردان میشوند. مکس (Max) به جیمز (James) امید میدهد که استعدادش را از دست نداده، اما برای بقیه قبیله این ماجرا فقط یک شکست است. دیک (Dick)، رهبر قبیله، ترجیح میدهد دوباره همان مسیر قدیمی را ادامه دهد و بهدنبال یک رئیس شرور تازه بروند. جیمز اما برای اولینبار تصمیم میگیرد بهجای خدمت به فیلم دیگران، فیلم خودش را درباره مینیونها و هیولاها بسازد.
هنری و اد هم به او وفادار میمانند و از قبیله جدا میشوند. مکس سرانجام به جیمز یک دوربین میدهد تا واقعاً ساخت فیلمش را شروع کند. این بخش روایت را از داستان مینیونها ستاره میشوند به داستان مینیونها فیلمساز میشوند میبرد؛ ایدهای که نویسنده برایان لینچ (Brian Lynch) آن را تا حد زیادی برگرفته از تجربههای خودش و دوستانش در ساخت فیلمهای آماتور میداند و حتی از فیلم ماپت (The Muppet Movie، 1979) و اد وود (Ed Wood، 1994) بهعنوان الهامهای مهم یاد کرده است.
جیمز برای فیلمش یک مشکل اساسی دارد هیولا ندارد. اینجاست که کتاب جادویی قدیمی دوباره وارد ماجرا میشود. اد پیشنهاد میکند با استفاده از همان کتاب، یک هیولای واقعی احضار کنند تا فیلمشان از هر فیلم دیگری بزرگتر و عجیبتر باشد. اما بهجای یک هیولای غولپیکر، موجود کوچکی سبزرنگ با دماغ مسخره سه تیکه روی صورتش به نام گومی (Goomi) ظاهر میشود. طراحی گومی کاملاً یادآور کَتولهو (Cthulhu) موجود کیهانی که از آثار لاوکرفت (H. P. Lovecraft) الهام گرفته شده و بعداً در فیلمها و سریالهای متعدد بازآفرینی شده میباشد.
گومی خودش را بهعنوان یک متخصص هیولا معرفی میکند و به جیمز قول میدهد برای فیلمش موجودات مناسب پیدا کند. جیمز هم که بالاخره یک راه برای بازگشت به سینما پیدا کرده، حرفش را باور میکند. در همین زمان، خط داستانی دیگری شکل میگیرد: بیشتر مینیونهای قبیله تحت رهبری دیک، با موجودی به نام دورت (Dort) روبهرو میشوند؛ موجودی که ادعا میکند یک ربات فضایی است و آمده زمین را تصرف کند. اسم، ظاهر و ایده شخصیت کاملاً بازی با گورت (Gort)، ربات معروف فیلم روزی که زمین از حرکت ایستاد (The Day the Earth Stood Still) است.
با این حال دورت آن هیولای ترسناک علمیتخیلی نیست؛ بیشتر یک موجود عجیب و دستوپاچلفتی است که در جریان در در این میان داستان به دبی (Debbie)، فعال حقوق زنان، علاقهمند میشود و مینیونها تلاش میکنند در رسیدن او به دبی کمکش کنند اما این ربات آنها را رها میکد.
گومی جیمز، هنری و اد را به یک دژ یخزده میبرد که دو هیولای دریایی به نامهای هاوارد (Howard) و فیلیپ (Phillip) زندانی هستند. گومی وانمود میکند این دو همان موجوداتی هستند که برای فیلم جیمز لازماند، اما نقشه واقعی او چیز دیگری است. او میخواهد با آزاد کردن این هیولاها و استفاده از آنها، موجود بسیار بزرگتر و خطرناکتری به نام آیرین (Irene| Eyereen) را احضار کند؛ یک توده عظیم نارنجیرنگ، چندچشم و همهچیزخوار که از نظر طراحی و نحوه بلعیدن موجودات، آشکارا برایمان یادآور بلاب (The Blob، 1958) است.
هنری به نقشه گومی پی میبرد و میخواهد به جیمز هشدار بدهد، اما هاوارد و فیلیپ او را میگیرند. گومی حتی از علاقه جیمز به فیلمسازی استفاده میکند و او را قانع میکند که حضور هنری بهعنوان یک قربانی میتواند صحنه هیولایی فیلم را فوقالعادهتر کند. در نتیجه جیمز بدون اینکه بداند واقعاً چه اتفاقی قرار است بیفتد، وارد فیلمبرداری میشود. اینجا داستان وراد فاز آخرالزمانی میشود چون آیرین میخواهد کل دنیا را ببلعد.
آیرین از کنترل خارج میشود و در خیابانهای شهر به حرکت درمیآید. هنری را تعقیب میکند و در نهایت او را میبلعد. جیمز که تازه متوجه شده ماجرا دیگر فیلمبرداری معمولی نیست، برای نجات دوستش با یک ماشین حمل شیر به آیرین میکوبد و وارد مبارزه میشود. مینیونها هم از هر وسیلهای که دستشان میرسد استفاده میکنند، اما آیرین بهسادگی از بین نمیرود؛ حتی وقتی تکهتکه میشود، دوباره خودش را بازسازی میکند. در این بخش، ادای دین به بلاب کاملاً آشکار است. همزمان فیلم مثل یک میکس از تاریخ سینما رفتار میکند؛ حتی وسط این بحران، مینیونها در یکی از شوخیهای پایانی، اسپاگتی را درست به شیوه بانو و ولگرد (Lady and the Tramp، 1955) میخورند.
درست وقتی که به نظر میرسد همهچیز تمام شده، دورت (Dort) برمیگردد. برخلاف تصور مینیونها که فکر کرده بودند او آنها را رها کرده، دورت واقعاً یک موجود فضایی مجهز به فناوری پیشرفته است و با ناوگانی از سفینهها برمیگردد. این ورود، علاوه بر اینکه شوخی رباتیِ روزی که زمین از حرکت ایستاد (The Day the Earth Stood Still، 1951) را کامل میکند، زمینه یکی از بزرگترین ادایدینهای انیمیشن را به نبرد هوایی با تعداد زیادی سفینه و جنگنده، یادآور روشن جنگ ستارگان (Star Wars، 1977) است نمایان میکند. حتی حضور جرج لوکاس (George Lucas) در موزه هم با این شوخی ارتباط پیدا میکند و انیمیشن در همان نقطه به خالق جنگ ستارگان (Star Wars، 1977) چشمک میزند.
با کمک دورت و اتحاد دوباره مینیونها، آیرین بالاخره شکست میخورد. جیمز و هنری سپس با استفاده از همان کتاب جادویی استعاره کیبورد از کنترل زد را اجرا میکنند تا گومی ، هاوارد و فیلیپ دوباره به درون کتاب برگردند و تهدید جمع شود. اد هم تمام ماجرا را فیلمبرداری کرده است و حالا واقعاً یک فیلم بزرگ و پرهیجان از آب درآمده است. مینیونها هم بهعنوان قهرمانهایی که جلوی نابودی جهان را گرفتهاند، دوباره مورد توجه مردم قرار میگیرند اینجا اشاره به اونجرز است انگار یا همان ناجیان آخرالزمانی فیلمهای هالیوودی که البته همگی یا آمریکایی هستند یا عضو ارتش آمریکا هستند.
چند ماه بعد، مینیونها و هیولاها در سینما اکران میشود و با استقبال فوقالعاده تماشاگران مواجه میشود. جیمز بالاخره به آرزویش میرسد و فیلمی که میخواست بسازد واقعاً در صدر گیشه مینشیند. دورت نیز رابطهاش با دبی را ادامه میدهد و صاحب خانواده میشود.
روایت اولیویا که تمام میشود دوباره به همان موزه تاریخ سینما برمیگردیم. او هنوز مشغول تعریف کردن سرگذشت جیمز و هنری برای بازدیدکنندگان کودک و نوجوان است؛ اما معلوم میشود چیزی که ما از ابتدا بهعنوان داستان واقعی دیدهایم، در حقیقت خودِ اثری بوده که جیمز و هنری ساختهاند. یعنی نبرد هیولاها، شهرت مینیونها، بازگشت دورت، حمله آیرین و حتی قاب روایی موزه، همه در چارچوب یک فیلم درون انیمیشن قرار میگیرند.
به همین دلیل شخصیتهایی که در جریان نبرد ظاهراً مرده یا نابود شدهاند، دوباره کنار هم روی صحنه فیلمبرداری دیده میشوند؛ چون در واقع بازیگران همان اثر بودهاند. انیمیشن در نهایت با یک شوخی درباره موفقیت جیمز و دریافت یک اسکار جیمز(James Oscar)، قصه خودش را به روایت کمدی سازوکار هالیوود برای کودکان تبدیل میکند.
و این پایانبندی از نظر معنایی مهم است چون انیمیشن مینیونها و هیولاها از اول درباره این پرسش است که مینیونها بالاخره باید خدمتکار یک رئیس باشند یا میتوانند چیزی از خودشان خلق کنند. جیمز در ابتدا فقط میخواهد عضو موفقتری از دستگاه هالیوود باشد، اما در پایان خودش تبدیل به فیلمساز میشود. حتی جمله و نگاه فیلم به سینما هم همین را تأکید میکند؛ مسئلهای که ابتدا یک سرگرمی برای فرار از شکست است، در نهایت به وسیلهای برای روایت، دوستی و خلق جهانی تازه تبدیل میشود.
نویسنده انیمیشن نیز صریحاً گفته که هدفشان این بوده که این اثر عشق به فیلمسازی و تجربه ساختن چیزی با دوستان را نشان دهد اما خب به نظر ما در این نقد اینطور نیست برای مطالعل بیشتر قسمتهای بعدی نقد را مطالعه کنید.
ارجاعات مهمی که در انیمیشن پخش شدهاند
- اسب در حال حرکت (The Horse in Motion، 1878)
- سگ در حال دویدن (Dog Running، 1887)
- آبیار آبیاریشده (L’Arroseur Arrosé، 1895)
- کارگران در حال ترک کارخانه لومیر (Workers Leaving the Lumière Factory، 1895)
- ورود قطار به ایستگاه لاسیوتا (The Arrival of a Train at La Ciotat، 1896)
- سفر به ماه (A Trip to the Moon، 1902)
- سرقت بزرگ قطار (The Great Train Robbery، 1903)
- داستان باند کلی (The Story of the Kelly Gang، 1906)
- ایمنی آخر از همه! (Safety Last!، 1923)
- ژنرال (The General، 1926)
- متروپلیس (Metropolis، 1927)
- بالها (Wings، 1927)
- بیل کشتی بخار، جونیور (Steamboat Bill, Jr.، 1928)
- وایکینگ (The Viking، 1928)
- مومیایی (The Mummy، 1932)
- عصر جدید (Modern Times، 1936)
- هتل هالیوود (Hollywood Hotel، 1937)
- فانتازیا (Fantasia، 1940)
- دیکتاتور بزرگ (The Great Dictator، 1940)
- همشهری کین (Citizen Kane، 1941)
- شاهین مالت (The Maltese Falcon، 1941)
- کازابلانکا (Casablanca، 1942)
- روزی که زمین از حرکت ایستاد (The Day the Earth Stood Still، 1951)
- موجودی از مرداب سیاه (Creature from the Black Lagoon، 1954)
- بیست هزار فرسنگ زیر دریا (20,000 Leagues Under the Sea، 1954)
- بانو و ولگرد (Lady and the Tramp، 1955)
- بلاب (The Blob، 1958)
- آواز در باران (Singin’ in the Rain، 1952)
- کلئوپاترا (Cleopatra، 1963)
- خوب، بد، زشت (The Good, the Bad and the Ugly، 1966)
- آروارهها (Jaws، 1975)
- جنگ ستارگان (Star Wars، 1977)
- نبرد تایتانها (Clash of the Titans، 1981)
- ئی.تی. (E.T.، 1982)
- ماتریکس (The Matrix، 1999)
- هنرمند (The Artist، 2011)
- بابیلون (Babylon، 2022)
موسیقیها:
- بزن و پایینش بینداز (Blow the Man Down، ترانهٔ سنتی دریانوردی)
- با گذشت زمان (As Time Goes By، 1931)
- هورا برای هالیوود (Hooray for Hollywood، 1937) — از هتل هالیوود (Hollywood Hotel، 1937)
- ما پولداریم (We’re in the Money، 1933) — از حفاران طلا ۱۹۳۳ (Gold Diggers of 1933، 1933)
- کُنگِرو (Congeroo، 1941) — از هلزاپوپین (Hellzapoppin’، 1941)
- ترجیح میدهم بخوابم (I’d Rather Be Sleeping، 1985) — از رز ارغوانی قاهره (The Purple Rose of Cairo، 1985)
- حدود یک ربع مانده به نه (About a Quarter to Nine، 1935)
- تکرنجر تنها (The Lone Ranger، 1981) — نسخهٔ فلویید کریمر (Floyd Cramer، 1981)؛ ثبت انتشار و تنظیم این نسخه به سال ۱۹۸۱ برمیگردد.
- جامهات را بپوش (Vesti la Giubba، 1892) — آریایی از اپرای پالیاچی (Pagliacci، 1892) اثر روگرو لئونکاوالو (Ruggero Leoncavallo).
حتی اسم بعضی مینیونها هم به شوخی از نام کارگردانان معروف گرفته شده؛ مثلاً فدریکو، کوئنتین، استیون ،ریدلی و دنیس که بهترتیب یادآور فلینی، تارانتینو، اسپیلبرگ، ریدلی اسکات و دنی ویلنوو هستند. این شوخی حتی حاصل بداههٔ کریستوف والتس (Christoph Waltz) در زمان ضبط بوده است.
و در صحنههای میان تیتراژ، کتاب جادویی دوباره به دست کوین ، استوارت ، باب ، آگنس و گروه مربوط به گرو میرسد و آزمایشهای احمقانه آنها با جادو به ماجرای سگ هیولایی گرو یعنی کایل (Kyle) وصل میشود؛ یعنی فیلم در آخرین لحظه دوباره پل خودش را به دنیای آشنای من نفرتانگیز (Despicable Me، 2010) میزند.
این انیمیشن خود ساختار روایتش یک ادای دین به تاریخ هالیوود است. صعود مینیونها، یادآور ستارهشدن در دوران سینمای صامت است؛ سقوطشان با ورود میگروفون و صدا به سینما بحران بزرگی را که هالیوود در آن دوره تجربه کرد را یادآوری کرده؛ وسواس جیمز برای ساختن فیلم شخصی، به رؤیای فیلمساز مستقلی اشاره دارد که میخواهد اثر خودش را خلق کند؛ هیولاها نیز به سازوکار داستانی و جذابیت فیلمهای هیولایی اشاره میکنند و در نهایت فیلمدرونفیلم باعث میشود خود مینیونها و هیولاها(Minions & Monsters)هم به بخشی از همین شوخی با صنعت سینما تبدیل شود.
برای همین، ارجاعهای سینمایی این انیمیشن را نمیتوان صرفاً مجموعهای از ایستراِگهای پراکنده دانست؛ این ارجاعها بخش مهمی از روایت و زبان انیمیشن را شکل میدهند.
تاریخچه و پیشینه
اواخر قرن ۱۹ میلادی وقتی سینما به عنوان ابزار علمی و صنعتی که به نمایش تصاویری متحرک از ایستگاه قطار یا خروج کارگرها از کارخانه و زندگی روزمرۀ آدمها محدود میشد، کمتر کسی میپنداشت که همین دستگاه در آینده به وسیلۀ مهم تأثیرگذار ایدئولوژیک و سیاسی برای هدایت افکار عمومی جهان تبدیل خواهد شد.
پدیدهای که به دلیل دارا بودن قابلیتی کمنظیر در نفوذ به ذهن و دل انسانها، برخی دستگاههای سیاسی و دولتی و همچنین نحلهها و جریانهای فکری و عقیدتی به آن توجه بسیاری کردند، اما هیچکدام به اندازۀ هالیوود نتوانستند در این زمینه به توفیق برسند؛
به گونهای که هالیوود فراتر از مرکز سینمایی در کشور آمریکا، به نهادی رؤیاپرداز، ذائق ساز، ایدئولوژیک، مروج سبک زندگی و حتی نظامی و امنیتی تبدیل شد؛ طوری که میتوان هالیوود را بعد از جنگافزار، دومین عامل گسترش سلطۀ آمریکا در جهان قرن بیستم دانست.
سینمای هیچ کشوری با هالیوود قابل مقایسه نیست؛ سینمایی که هر سال تعداد قابل توجهی فیلم با ارائۀ تصویری و تصوری خاص از آخرالزمان و فضا و فضانوردی و موجودات ماورایی و غیبی و زامبیها و خوناشامها میسازد؛ سینمایی که هر جا کاخ سفید نیاز دارد، مثل جاده صاف کن عمل میکند و علیه هر کشوری که کوچکترین زاویهای با آمریکا دارد تصویر و درام میسازد، به ستایش از سربازان و نظامیان آمریکا میپردازد، برای شرکتهای چند ملیتی و مراکز سرمایهداری بزرگ در آن کشور ذائقهسازی میکند و قهرمانان و ابرقهرمانانی برای نجات و اتحاد ایالات متحده خلق میکند.
نکته جالب این است که هالیوود، نظام سینمایی آمریکا محسوب میشود اما نشانهها، اسطورهها و افکار و جهانبینی صهیونیستی در آثارش بیش از سینمای رژیم صهیونیستی تجلی یافته است!
برای پاسخ به این پرسش باید به تبارشناسی و مطالعه تاریخ و بهویژه شناخت بنیانگذاران هالیوود پرداخت. سینما در ۲۸ دسامبر سال ۱۸۹۵ به دست برادران لومیر با نمایش فیلم خروج کارگران از کارخانه به طور رسمی اعلام وجود کرد. در آن سالها فرانسه مرکز اصلی سینمای جهان بود.
اما بعدا آمریکا به مرکز اصلی سینمای جهان تبدیل شد. چه کسانی این کار را کردند؟ آنها مغولهای هالیوود نامیده شدند که تماما اشراف و سرمایهداران یهودی بودند.
چرا اشراف یهود؟ اواخر قرن نوزدهم اشراف یهود به قارۀ نو(آمریکا) آمدند.این در شرایطی بود که هنوز هیچ فشار و تحمیلی از سوی جوامع اروپایی به آنها وارد نشده بودند و یهودیان در کمال آسایش و آرامش در روستاها و شهرهای قارۀ اروپا زندگی میکردند. اما چه اتفاقی در پیش بود که اشراف یهود را ترغیب کرد تا خانه و کاشانه را در اروپا رها ساخته و راهی قارۀ نو گردند؟
آنها به کشوری وارد شدند که پیشتر از سوی فرقههای دستساختۀ خودشان یعنی پیوریتانیسم و اوانجلیسم، برای گسترش آرمانهای صهیونی در سطح جهان شکل گرفته اما هنوز امکانات لازم برای انجام این مأموریت فراهم نشده بود. جماعت اشراف مهاجر یهود با ورود به قارۀ آمریکا بهتدریج این ابزار و امکانات را به سان شغل و حرفه و پیشه ایجاد کردند. مشاغل و حِرَفی که شاید تا آن روز در خود ایالات متحده مذموم و پست شمرده میشد.
یهودیان مهاجر با همان نگرشی وارد قارۀ آمریکا شدند که حدود دو قرن پیش پیوریتنها آمده بودند. یعنی همان تعریف و مأموریتی را برای ایالات متحده در نظر گرفتند که پیوریتنها مدنظر داشتند؛ چراکه اساسا خود آنها بودند امثال کریستف کلمب را برای فتح قارۀ نو استخدام کرده بودند.
بر اساس نوشته «اچ اچ بن ساسون» در کتاب «یک تاریخ از مردم یهود» از انتشارات دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۷۶ کریستف کلمب که مأمور سفر به ماوراء بحار و گردآوری پول برای خاندان سلطنتی اسپانیا شد، از زمرۀ مارانوها(یهودیان مخفی) بود که برخی از اسناد تازه به دست آمده در شهر جنوای ایتالیا در تبار یهودی وی، تردیدی باقی نگذاشته است.
دایرهالمعارف یهود از یهودیان ثروتمندی همچون اسحاق آبرابانل و لویی سانتانگل به عنوان سرمایهگذاران اصلی سفر کلمب به آمریکا یاد مینماید. در کتاب فوق آمده است که در واقع سفر کریستف کلمب به کمک نقشههایی صوت گرفت که این دو یهودی فراهم آورده بودند و در زمرۀ همراهان او تعدادی از مارانوها حضور داشتند.
ویل دورانت، مورخ مشهور نیز در کتاب تاریخ تمدن خود تأمینکنندۀ هزینههای سفر کریستف کلمب را همانها میداند که یک سال قبل از آن، هزینه تهاجم به غرناطه(گرانادا) را فراهم آوردند؛ یعنی اشراف یهود دربارهای سلطنتی اروپا.
ویلدورانت مینویسد که وقتی ایزابل اسپانیایی به علت بار سنگین طرح کلمب حاضر به تأمین هزینههای آن نشد، در آن لحظه مهم و قاطع، یک یهودی تعمید یافته، چرخ تاریخ را به گردش افکند. او کسی جز لویی دو سانتانگل وزیر مالیه فردیناند نبود که با کمک انجمن برادری، از حلقات سازمان فراماسونری، خزانهداری آن را برای فتح قارۀ نو اختصاص داد. بنابراین ایالات متحده برای اشراف یهودی مهاجر نیز به منزلۀ پایگاهی برای گسترش آرمانها و اندیشههای صهیونی بود.
نیویورک بعد از تلآویو، بزرگترین شهر یهودینشین
آنها ابتدا در نیویورک ساکن شدند. شهری که بعضا آن را یهودیه خواندهاند. نیویورک شهر رؤیایی و سرزمین موعود یهودیان مهاجر شد. همین امروز هم نیویورک پس از تلآویو، بزرگترین شهر یهودینشین دنیا محسوب میشود.
در نیویورک بانکهای بزرگ تأسیس گردید و مراکز اقتصادی بزرگ و حتی سبک معماری به سیاق همان گاتهامسیتی معروف ماسونی با آسمانخراشهای ابلیسکوار که اولینش ساختمان معروف امپایر استیت بود و نمونهاش را در بسیاری از آثار به اصطلاح علمی تخیلی(Science Fiction) هالیوود دیدهایم. در واقع نیویورک در برابر واشنگتن و شیکاگویی قرار گرفت که کاملا سازمانهای ماسونی و کلوپهای روتاری پیوریتنها فتحش کرده بودند.
همین امروز اگر سری به شیکاگو بزنید، بسیاری از این کلوپهای فراماسونری را به طور علنی در خیابانهای شیکاگو مشاهده خواهید کرد. از همین رو در فیلمهای هالیوودی، شیکاگو مرکز جولان گنگسترها و باندهای آل کاپونی شد.
کسانی همچون تونی کامونته در «صورت زخمی» یا ریکو «سزار کوچک» و یا تام پاورز در «دشمن مردم» که الیوت نس در «تسخیرناپذیران» به شکل منجی ظاهر میشود تا شهر را از شر این موجودات شرور و بدطینت رها سازد. از همین جا بود که ژانر دیگری در سینمای هالیوود به نام گنگستری وجود آمد که از قضا همین سه فیلمی را که اسم برده شد مانیفست این ژانر می دانند.
اما پس از تقسیم شهرهای آمریکا، اشراف یهودی که اولین پایههای سینمای غرب را در نیویورک گذارده بودند، نتوانستند در آنجا باقی بمانند.
یهودیان اولین استودیو را تأسیس میکنند
نیویورک جمعیت خالصی نداشت و مجموعهای از همه مهاجران انگلیسی و ایتالیایی و یهودی و دیگران کلنیهای جمعیتی تشکیل شده بود. از همین رو بنیانگذاران سینما راهی غرب آمریکا و کالیفرنیا شدند تا جامعه خاص خود را ایجاد نمایند. در ابتدا «کارل لیمهلی» رفت و استودیوی عظیم یونیورسال را تحت عنوان یونیورسال سیتی یا شهر یونیورسال به وجود آورد که نخستین استودیوی هالیوود به حساب میآید و به دنبال وی، آدولف زوکر، هری کوئن، لویی بی مهیر، ساموئل گلدوین، برادران وارنر و ویلیام فاکس هم به کالیفرنیا رفتند و لسآنجلس یا به قول خودشان شهر فرشتگان را به وجود آوردند و روی تپه های آن، هالیوود را با آن نشانۀ بزرگ برپا ساختند.

این چنین بود که سیستم هالیوود با سازماندهی عظیمی به وجود آمد و در آن شغلهای متعددی ایجاد شد؛ اما همۀ این شغلها و حرفهها و بخشهای متعدد هالیوود علیرغم تنوع و طیفهای گستردهشان همگی در خدمت همان افکار و اهداف صاحبان یهودی کمپانیها بودند و همچون برده در خدمتشان قرار میگرفتند. در همین مسیر برای اولین بار ستاره یا استار(براساس نام عبرانی استر، یکی از اسطورههای توراتی) پدید آمد و به عنوان محور این کارخانه به اصطلاح رؤیاسازی قرار گرفت.
در واقع آنانی که از قربانگاه هالیوودلند، زنده بیرون میآمدند و تمامی قوانین و قواعد بازی سردمداران هالیوود را میپذیرفتند، به عنوان ستاره یا استار در رأس هرم بردگان هالیوود و حتی بالاتر از تهیهکنندهها قرار میگرفتند.
از همین رو کارگردان و فیلمساز نمیتوانست در مقابل آنها کوچکترین عرض اندامی بکنند. چراکه یا مانند کرک داگلاس در فیلم «اسپارتاکوس» تیرهترین روزهای فیلمسازی را برای استنلی کوبریک کبیر به وجود میآوردند یا مثل کلارک گیبل در فیلم «برباد رفته» اصلا جرج کیوکر، کارگردان فیلم را عوض میکردند تا نقش وی مثبتتر جلوه کند و یا همچون هامفری بوگارت در فیلم «شاهین مالت» و جان هیوستن جوان، به وسیلۀ جکوارنر نقره داغشان میکردند تا دیگر برای او دستور صادر نکند.
به دلیل همین قرار داشتن در رأس هرم بردگان هالیوود، اغلب این ستارگان در واقع زرخرید یک کمپانی میشدند، به این معنی که با بستن قراردادهای طولانی مدت برای بازی در فیلمهای متعدد، دیگر نمیتوانستند برای کمپانی یا استودیوی دیگری بازی کنند.
به این ترتیب در اوایل قرن بیستم هر دو تجارت مهم آمریکا یعنی اسلحهسازی و سینما در اختیار اشراف مهاجر یهودی قرار گرفت که در کنار بانکداری که حرفه دیرین آنها بود و در کنار تصاحب مراکز مهم اقتصادی، آنان عامل تعیینکننده در شکلگیری آمریکای قرن بیستم و آخر هزاره دوم به شمار آیند. در سدهای که قرن مهم و مؤثر در تحقق آرمانهای صهیونی به شمار میآمد.
به عبارت دیگر این آرمانها در کنار باورها و عقاید شبهدینی مسیحیان صهیونیست یعنی پیوریتنها مجددا پس از هشت قرن، پایگاهی برای برکشیدن سلطه صلیبی-صهیونی که از قرون اولیه هزاره دوم به محاق رفته بود در ایالات متحده آمریکا به وجود آورد.
براساس آنچه شرح داده شد، مهاجران پیوریتن و اشراف یهود اروپایی که براساس همان تکلیف آخرالزمانی به قاره نو رفته و به بهانۀ آرمانهای ایدئولوژیک خود، ایالات متحده آمریکا را تشکیل داده بودند، بر همان مبنا و اساس، ساختارهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آمریکا را نیز تعریف کرده و ایجاد کردند.
از طرف دیگر برای تأمین امکانات سیاست سلطهطلبانه برقراری به اصطلاح نظم نوین جهانی، کارخانههای اسلحهسازی تأسیس شد و ایالات متحده به زرادخانهای نظامی بدل گشت که تولید و تجارت اسلحه به عنوان اولین منبع درآمد آن محسوب شد. بر همین مبنا، تراستها و کارتلها و شرکتهای چند ملیتی به وجود آمدند تا تحت لوای تجارت جهانی، سرنخ تمامی امور اقتصادی جهان را به دست بگیرند.
مغولهای هالییود
بنیانگذاران هالیوود که اغلب از مهاجران یهود اروپایی بودند و سینمای آمریکا را بنیاد گذاردند، در واقع فرهنگ و اندیشهها و ارزشهای صهیونی خویش را در قالب فیلمهای مختلف، ابتدا به خورد جامعۀ آمریکایی دادند که بیش از ۷۵درصدشان بینندۀ دائم آن فیلمها بودند. به آنها مغولهای هالیوود لقب داده بودند. اما این مغولهای هالیوود چه کسانی بودند؟
هری وارنر و برادرانش از جمله جک وارنر متولد لهستان و از یهودیان شرق اروپا که کمپانی برادران وارنر را تأسیس کردند. ساموئل گلدوین از یهودیان لهستان که به همراه لویی بی مهیر از روستایی یهودینشین در روسیه کمپانی متروگلدوین مهیر را بنیان گذاردند. کارل لیمهلی از دهکدهای یهودینشین در آلمان یونیورسال را تأسیس کرد و ویلیام فاکس، مؤسس فاکس قرن بیستم و آدولف زوکر، بنیانگذار پارامونت هر دو از یهودیان مجارستان بودند.
نکتۀ قابل توجه اینکه به سان همه اشراف یهود که در طول تاریخ برای نفوذ در جوامع دیگر هویت خویش را پنهان کرده و به رنگ جماعت درمیآمدند تا مقاصد شومشان را همچون مارانوها در اروپای قرون وسطی و بعد از آن عملی سازند.
آنها حتی نام خویش را تغییر داده و اسمهای مسیحی برای خود برگزیدند. سوفیا کاوسو تبدیل به سیلویا سیدنی شد و دانیلویچ دمسکی به کرک داگلاس تبدیل شد. لیو جاکوبی، لیجیکاب شد، شرلی شریفت به شلی وینترز تغییر نام داد، برنارد هرشل شوارتس به تونی کرتیس بدل گردید، دیوید دانیل کامینسکی به دنی کی تبدیل شد، ایسراییل ایسکویتس به ادی کانتور، ملوین هاسلبرگ به ملوین داگلاس، امانوئل گلدنبرگ به ادوارد جی رابینسن و مشیلم مهیر، ویزن فراند شد. پل مونی و همچنین لیلی پالمر و جودی هالیدی و لورن باکال که بتی جون پیرسکی بود، همه و همه از اسامی یهودی به نامهای مسیحی تغییر پیدا کردند.
اما جنگ جهانی دوم، فرصتی بود تا جماعت یهودی مهاجر به عنوان میهن پرست، جایگاه خویش را در جامعه آمریکا تثبیت کرده و از آن حالت بیگانه و غریبه برای همیشه خارج شوند. جنگ جهانی دوم برای آمریکا با حملۀ ژاپنیها به عنوان متحد آلمان هیتلری به بندر پرلهاربر آغاز شد اما برای هالیوودیها و روی پرده سینمای آمریکا، اساسا حکایتی متفاوت پیدا کرد. در این زمان سینما بایستی دین خود را به بنیانگذارانش در آمریکا ادا کرده و در قوام یافتن جامعۀ یهود این کشور نقش خود را ایفا نماید.
در همین راستا بود که باز هم هالیوود و مغولهای آن به کمک آمدند و با انواع و اقسام فیلم سعی کردند این گونه وانمود کنند که اساس جنگ دوم برای مقابله با یهودیان اروپا و قتل و غارت آنها است. تومار اعتراضی که در همان اوایل جنگ، سرکردگان هالیوود در اعتراض به فشارهای مختلف بر یهودیان اروپا صادر کردند، از نخستین حرکات و اقدامات اشراف یهود حاکم برهالیوود بود و پس از آن خیل فیلمهایی که در رابطه با جنگ جهانی دوم بود در استودیوهای مختلف هالیوود ساخته شد.
این اتفاق، چنین شبههای را در جامعۀ آمریکا به وجود آورد که همین فیلمها باعث پیروزی ارتش آمریکا در جنگ گردید، چراکه خود مردم آمریکا هزاران مایل از میادین جنگ دور بودند و تنها از راه همین آثار سینمایی -چه داستانی و چه مستند- بود که در جریان جنگ قرار میگرفتند.
دادن مدال افتخار جنگ به یک تهیهکننده
از همین رو بود که در پایان جنگ، جک وارنر یکی از افرادی بود که مدال افتخار دریافت کرد. در متن نوشتهای که برای آن مدال افتخار خوانده شد، چنین آمده بود:
«…آقای وارنر؛ به علت تجربیاتی که در پسزمینۀ تولیدهای سینمایی شما وجود داشت و فیلمهای میهنپرستانه متعددی را به جامعۀ آمریکا ارائه کردید، این مدال افتخار را به شما تقدیم میکنیم؛ چراکه آثارتان باعث بسط روح میهنپرستی در میان سربازان و ارتش آمریکا طی روزهای سخت جنگ شد…»

پس از پایان جنگ، همان مغولان هالیوود که به وسیلۀ فریب افکار عمومی از طریق سینما، خود را به عنوان ناجی جنگ شناسانده بودند با لباس نظامی راهی اروپا شدند تا زیر لوای فاتحان و پیروزمندان، مردم اروپا را نیز فریب دهند.
در واقع در این جامعه اگرچه یهودیان مهاجر از لحاظ جمعیت در اقلیت بودند اما به دلیل در اختیار داشتن ثروتهای هنگفت، خیلی سریع مراکز رسانهای، بهخصوص سینما را در اختیار گرفتند و از این طریق راه تأثیر بر افکار مردم را به انحصار خویش درآوردند.
بیجهت نبود که در آغاز این یورش فرهنگی صهیونی به درون جامعۀ آمریکایی، متفکران و روشنفکرانی مانند هنری فورد دربارهاش و راجع به آیندۀ تحت خطر آمریکا هشدار دادند. هنری فورد، بنیانگذار کارخانههای اتومبیلسازی فورد در روزنامه محلیاش به نام دیربورن ایندیپندنت(Dareborn Independent) که بعدها در کتابی به عنوان «یهود بینالملل» جمعآوری و منتشر شد، خطرات تهاجم فرهنگی صهیونیستها را به مردم آمریکا گوشزد کرد.
به جز هنری فورد، بنیامین فرانکلین نیز اگرچه جزو فراماسونهای بنیانگذار ایالات متحده آمریکا بود اما دربارۀ نفوذ یهودیان در جامعۀ آمریکا به سختی هشدار داده بود.
از همین رو بر خلاف آنچه در افواه عمومی القاء شده، سینمای غرب و بهخصوص هالیوود نه برای سرگرمی و به اصطلاح اینترتینمنت و نه برای هنر و فرهنگ، بلکه اساسا برای ترویج همان تفکر و ایدئولوژی ایجاد شد که قارۀ نو به همان علت کشف شده بود و مأموریتی را دنبال کرد که برای ایالات متحده آمریکا تصویر کرده بودند.

روپرت مرداک یهودی، صاحب کمپانیهای عظیم رسانهای
امروز هم اصلیترین عاملان و بانیان سینمای هالیوود و صنعت سریالسازی در آمریکا، سرمایهدارهای صهیونیست و اشراف یهود هستند. مرحوم دکتر محمدحسین فرجنژاد در کتاب «اسطورههای صهیونیستی در سینما» نوشته بود: «یهودیان هالیوود، خصوصاً تهیّهکنندگان و پشتیبانان مالی اصلی، کاملاً به لابیهای مختلف صهیونیستی و اسرائیلی وابسته هستند.
نمونه کاملاً واضح آن رابرت مردوخ (روپرت مرداک) یهودی استرالیاییالاصل است که در «انگلیس» و «آمریکا» و «استرالیا» نفوذ بسیار گستردهای دارد. وی صاحب چندین کمپانی عظیم رسانهای، انتشاراتی و فیلمسازی است.
مهمترین دارایی رسانهای مرداک، شرکت عظیم نیوزکرپوریشن… شرکت فیلمسازی فاکس قرن بیستم است که تسلّط او بر هالیوود را هموار میکند، شبکۀ تلویزیونی ـ ماهوارهای فاکس و فاکسنیوز که نزدیک به سیاستهای نومحافظهکاران صهیونیست آمریکایی است؛ همچنین نیوزکروپ در «انگلستان»، شبکه تلویزیونی «اسکای» و سه روزنامۀ کثیرالانتشار «تایمز»، «ساندی تایمز» و «سان» را در اختیار دارد و رقیب بسیار قدرتمند تلویزیون بیبیسی(BBC) محسوب میشود. به طور کلی، «نیوزکروپ» به تنهایی حدود یک چهارم کلّ رسانههای شنیداری و دیداری و چاپی جهان را در اختیار دارد.
کمیتۀ مافیایی یهودیان دنبال حذف مخالفان
یکی دیگر از معروفترین صهیونیستهای پرنفوذ هالیوود، استیون اسپیلبرگ است که با حمایت دولت نژادپرست صهیونیست پس از ساخت فیلم سهساعته «فهرست شیندلر» صهیونیستها به دلیل نمایش مظلومنمایی فراوان اسپیلبرگ از یهودیان در جنگ جهانی دوم، جوایز فراوانی را تصاحب کرد و توانست شرکت بزرگ «دریم ورکز» را تأسیس کند.
افزون بر تولید فیلم در راستای اهداف صهیونیستی و جذب ستارگان سینما، وظیفۀ خارج کردن فیلمهای خوب عربی و ضدصهیونیستی و هنرپیشگان طرفدار «فلسطین» و حقوق مسلمانان از جشنوارههای بینالمللی، بر عهدۀ این کمیتۀ مافیایی گذاشته شد.
از اقدامات این کمیته، آزار هنرپیشگانی همچون آلن دلون و جان پل بلمند از «فرانسه»، سوفیا لورن از «ایتالیا»، اِما تامسون از «انگلیس» و کوین کاستنر آمریکایی به علت اظهارات ضد صهیونیستیاش بود. تمام این بازیگران، مانند ایزابل اجانی که الجزایری الاصل فرانسوی است، تحت فشار صهیونیستها قرار گرفتند.
ایزابل اجانی، به جرم گفتن نژاد عربی و مسلمان خود و نام پدرش محمّد اجانی در جلوی رسانهها، از نامزدی برای جایزه بزرگ جشنوارۀ کن ۱۹۹۴ منع شد و به او تهمت زدند که به بیماری ایدز مبتلا است.
تمام بازیگرانی که کوچکترین مخالفتی با خط قرمزهای صهیونیستها کنند، طرد شده و نام آنها در لیست سیاه ثبت میشود. البته نظام مافیایی حاکم بر هالیوود، در زمینۀ سانسور عوامل انسانی، سابقۀ دیرینهای دارد و اخراج چارلیچاپلین نمونۀ آشکار آن است. وی یهودی مطیعی بود که علیه اربابان هالیوود طغیان کرد و به همین جرم از هالیوود و آمریکا اخراج شد و پایان عمر خود را غریبانه در اروپا زندگی کرد.
با این حال، برای تکمیل این سیر تاریخی باید به این نکته توجه داشت که حضور مهاجران یهودی در صنعت سینمای آمریکا بهصورت ناگهانی و در خلأ شکل نگرفت. در اواخر قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، موجهای گسترده مهاجرت از اروپا، خصوصا اروپای شرقی، ساختار جمعیت و اقتصاد ایالات متحده را دگرگون کرد. در میان این مهاجران، گروهی از یهودیان نیز که از جوامع اروپایی وارد آمریکا شده بودند، بهتدریج در حوزههایی مانند تجارت، پوشاک، بانکداری، روزنامهنگاری، تئاتر و صنعت شسنما فعالیت کردند.
سینما در همین بستر اجتماعی و اقتصادی رشد کرد. در سالهای نخست، نیویورک و مناطق پیرامون آن یکی از مهمترین مراکز تولید و نمایش فیلم در آمریکا بود؛ اما محدودیتهای جغرافیایی، هزینههای تولید، رقابت میان شرکتها و همچنین اختلافات حقوقی بر سر اختراع و مالکیت تجهیزات سینمایی موجب شد بخشی از تولیدکنندگان به سوی غرب حرکت کنند. کالیفرنیا از این جهت مزیتهای مهمی داشت. آبوهوای مناسب برای فیلمبرداری، تنوع جغرافیایی، زمین ارزانتر و فاصله از مرکز فعالیتهای حقوقی و انحصاری شرق آمریکا.
در چنین شرایطی، لسآنجلس به تدریج به مرکز جدید تولید فیلم تبدیل شد و منطقه هالیوود، که پیش از ظهور صنعت سینما یک منطقه مسکونی و کشاورزی بود، در فاصله کوتاهی به یکی از مهمترین مراکز تولید فیلم در جهان تبدیل شد. شرکتهایی که بعدها ستونهای اصلی نظام استودیویی آمریکا را تشکیل دادند، در همین دوره شکل گرفتند و افرادی چون کارل لیمهلی، آدولف زوکر، ویلیام فاکس، ساموئل گلدوین، لوئیس بی. مِیِر و برادران وارنر در تأسیس و گسترش این شرکتها نقش داشتند.
نکته مهم این است که نفوذ این افراد تنها به تأسیس چند شرکت تولید فیلم محدود نماند. آنان به تدریج مجموعهای از فعالیتهای مرتبط با سینما، از تأمین سرمایه و تولید فیلم تا توزیع و نمایش آن را در قالب ساختاری منسجم گرد آوردند. به این ترتیب، هالیوود از مجموعهای از تولیدکنندگان پراکنده به یک صنعت سازمانیافته تبدیل شد که میتوانست فیلم را از مرحله تأمین سرمایه و تولید تا رساندن آن به سالنهای سینما مدیریت کند.
در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ این ساختار به اوج خود. شرکتهای بزرگ بر شبکههای توزیع و سالنهای نمایش نیز نفوذ داشتند و با قراردادهای بلندمدت، بازیگران، کارگردانان و دیگر عوامل حرفهای را در ساختار خود نگه میداشتند. سلبریتیها در همین چارچوب رشد کردند و بازیگران به چهرههایی تبدیل شدند که خود بهعنوان ابزار اصلی جذب مخاطب و فروش فیلم عمل میکردند.
از این منظر، شکلگیری و پیدایش هالیوود حاصل تلاقی مهاجرت گسترده، سرمایهگذاری، رشد شهرنشینی، توسعه سالنهای نمایش، پیشرفت فناوری فیلمبرداری، گسترش رسانههای جمعی و ایجاد ساختارهای جدید اقتصادی بود. با این حال، حضور پررنگ مهاجران یهودی در میان بنیانگذاران و مدیران شرکتهای بزرگ، یکی از ویژگیهای مهم تاریخ صنعت فیلم آمریکا باقی ماند.
این حضور در دهههای بعد نیز ادامه پیدا کرد و هالیوود به تدریج از یک صنعت داخلی آمریکایی به یک نظام عظیم فرهنگی و رسانهای تبدیل شد. جنگ جهانی دوم نیز نقطه عطف مهمی در این روند بود. استودیوهای هالیوود در تولید فیلمهای تبلیغاتی، مستندهای جنگی و آثار داستانی مرتبط با جنگ مشارکت کردند و دولت آمریکا نیز از ظرفیت سینما برای بسیج افکار عمومی، تقویت روحیه سربازان و شکلدهی به برداشت جامعه از جنگ استفاده کرد.
بنابراین اگر سیر شکلگیری هالیوود را در یک روند تاریخی دنبال کنیم، با زنجیرهای از تحولات روبهرو میشویم. مهاجرت اروپاییان به آمریکا، رشد مراکز اقتصادی و فرهنگی در نیویورک، ورود مهاجران به سینما، انتقال بخش مهمی از تولید فیلم به کالیفرنیا، تأسیس استودیوهای بزرگ، پیوند روزافزون سینما با ساختارهای اقتصادی و سیاسی آمریکا و در نهایت تبدیلشدن هالیوود به یکی از مهمترین ابزارهای تولید و توزیع فرهنگ در جهان.
از همین منظر، برای شناخت شمایل و آرایش هالیوود در دهههای بعد، نمیتوان تنها به فیلمهای ساختهشده نگاه کرد؛ باید ساختار اقتصادی و مالکیتش، صاحبان استودیوها، شبکه توزیع، رابطه هالیوود با دولت و تحولات سیاسی آمریکا را نیز در کنار محتوای آثار بررسی کرد. هالیوود در چنین فرایندی توانست علاوه بر سرگرمی، بر نحوه بازنمایی تاریخ، سیاست، جنگ، خانواده، جامعه و حتی تصویر آمریکا در ذهن مخاطبان داخل و خارج از این کشور اثر بگذارد.
فرهنگ زمینه و خصوصیات زمانه اثر
مینیونها و هیولاها در فاصلهٔ سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ ساخته و اکران شد که بحرانهایی مثل خستگی مخاطب از فرنچایزها، استودیوهایی که آثارشان را حلقهای از زنجیرهٔ کالاهای جانبی و فروش در گیشه میبیند، اضطراب نیروی خلاق در برابر فناوریهای نوی هوش مصنوعی و بازار بهشدت مخلوط با امر سیاست پردۀ نقرهای هالیوود را کلیشهای کرده. ادعای این مسائل یکدیگر را تشدید یا محدود کردند و اثر حاضر هم پاسخی به این شبکه است و هم نشانهای از آن.
مجموعهٔ من نفرتانگیز و مینیونها تا سال ۲۰۲۶ بیش از ۵٫۶ میلیارد دلار فروخته بود، پس برای یونیورسال ادامهاش کمریسک بود. اما موفقیت طولانی برایش اشباع آورده. در سال ۲۰۲۲ نوجوانان کتوشلوارپوش برای تماشای ظهور گرو تیکتاک را پر کردند و از مینیونهای میمهای زیادی درست شد. تابستان سال ۲۰۲۶ هم همین قضیه برای داستان اسباببازی ۵، موانا، سوپرگرل اتفاق افتاد. بهنظرتان مخاطب از مینیونها خسته شده است؟ هر مجموعهٔ سریالی باید میان تکرار و نوآوری تعادل بسازد. نوآوریِ این اثر اینبار در قاب روایت هالیوود بود.
همانطور که میدانید این اثر محصول تکافتاده نیست. حلقهای از زنجیرهای است که یک شرکت مادر بر آن مسلط است. اولین تریلر در سوپر بول LX منتشر شد و پخش NBC و پیکاک در همان شب، یونیورسال پیکچرز، پیکاک و پارکهای یونیورسال را همزمان تبلیغ میکرد. وندیز از ۸ ژوئن تبلیغات وعدهٔ غذایی را همراه اسباببازی عرضه کرد. موس تویز، دارندهٔ مجوز جهانی اسباببازی مجموعه، یک خط تولید ویژهٔ برای اثر ساخت.
این زنجیرههای فروش اسباب جانبی یک اثر در این زمانه خواه اثر ما بازی باشد یا انیمیشن بعد از سینما هم ادامه دارد حتی تاریخ اکران در بازی فرنچایزها جابهجا شد. اکران انیمیشن که قرار بود در سال ۲۰۲۷ باشد به امسال آمد و همین تاریخ با تعویق انیمیشن شرک ۵ خالی شده بود. به بیان دیگر قضیه قضیۀ آثار هایکانسپت است یعنی مینیونها و هیولاها دقیقاً از همون دسته آثاره که ایدهاش رو تو یه جمله میشه گفت، قیافهاش از همون اول مشخصه و از اول هم طوری ساخته شده که بشه ازش تبلیغ و اسباببازی درآورد. اسمش رو هم نگاه کنید خودش یه شعار تبلیغاتیه.
آقا تو این سالها هالیوود چندبار برگشته و به تاریخ خودش نگاه کرده تا بشورونتش. از هوگو و هنرمند(۲۰۱۱) بگیر تا روزی روزگاری در هالیوود(۲۰۱۹) و بابیلون و فابلمنها(۲۰۲۲). اینبار این انیمیشن هم همین موج رو آورده گذاشته توی دست خانوادههای و بچههای نسل جدید. ۳۷ تا ارجاع سینمایی توش هست، جرج لوکاس خودش نقش خودش رو بازی میکنه و یه صحنه هم تو موزه داریم که راهنماش برای بچهها از تاریخ سینما میگه. یعنی هم یه درس کوچیک تاریخ سینماست برای بچهها، هم یه بازیِ پیداکردن ارجاعها برای بزرگترها. برخلاف داستان اسباببازی ۵، اینجا سهم شوخیها و محتوای بزرگسالان پررنگتره.
دو جور نوستالژی هست یکی اونی که میخواد خونه گمشده رو دوباره بسازه و معمولاً بوی ملیگرایی میده، یکی هم اونی که فقط تو خودِ دلتنگی میمونه و باهاش شوخی میکنه. این اثر هیچکدومش نیست ولی به دومی نزدیکتره؛ آثار کلاسیک رو دوباره داره میاره نشون میده ولی به محبوبیت خودِ مینیونها هم متلک میندازه. مردم فیلمهای نوستالژیک گذشته رو از توی تصویرها و سبکهاش میبینن، نه از توی تاریخ اجتماعیاش. دههی ۱۹۲۰ تو این فیلم هم بیشتر همون هالیوودیه که از خودش یک تصویر پاک ساخته، نه اینکه بخواد تمام مقتتضیات سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی خودِ اون دهه رو نشون بده.
بحران اصلی داستان ورود صداست. مینیونهایی که با اکتهای بدنشان یا مسخرهبازی ستاره شده بودن، با آمدن میکروفون از رده خارج میشن، و یکیشون که ول نمیکنه، با دوربینی که بهش دادهن و با کمک دوستاش، فیلم خودش رو دستساز میسازه. ایده این از تجربه خود سازندهش اومده، از وقتایی که با دوستاش فیلم آماتوری میساختن.
ببینید این سوال توی خود نظام هالیوود هم هست که اگه تکنولوژی جدید بیاد، آدمهای پشت کار چی میشن؟ سال ۲۰۲۳ نویسندهها و بازیگرهای آمریکایی ماهها اعتصاب کردن و تو قراردادهای ۲۰۲۶ هم بحث اصلی این بود که با هوش مصنوعی چیکار کنن. قرارداد بازیگرها که محدودیتهای سفتتری برای اجرای مصنوعی داره، از اول ژوئیه ۲۰۲۶ اجرایی شد، همون روزی که این انیمیشن تو آمریکا اکران شد(البته تصادفیه، ربطی بهش نداره).
استودیوی پخشکننده همین انیمیشن هم سال ۲۰۲۵ همراه یه استودیوی بزرگ دیگه از یه شرکت تولید تصویر با هوش مصنوعی شکایت کرد. تو نمونههایی که تو شکایت آورده بودن، مینیونهای ساختهشده با هوش مصنوعی هم بود و اون اولین دعوای بزرگ استودیوهای هالیوود با یه شرکت هوش مصنوعی بود.
حدود ۶۵ درصد فروش انیمیشن در جهان، یعنی ۳۴۲ میلیون از ۵۲۶ میلیون دلار، از بیرون آمریکا اومده. و جالبه که خودِ انیمیشن هم یه جورایی فرانسویه استودیوی سازندهش تو پاریسه و کارگردانش هم فرانسویه. مینیونها قبلاً تو افتتاحیه المپیک پاریس ۲۰۲۴ هم بودن، و انیمیشن رو هم تو آنسی نشون دادن، که جشنواره انیمیشن فرانسهست. حتی مونتاژ اولش هم از فرانسه شروع میشه، با اولین فیلمسازهای فرانسوی، و بعد میرسه به موزه هالیوود.
من خودم ارجاعهای ۳۷تایی فیلم رو شمردم حدود هشتتاشون غیرآمریکاین و پنجتاشون فرانسوی. یعنی روایتی که فیلم از تاریخ سینما میده اینه که فرانسه فقط پیشتاریخه و تاریخ اصلی مال آمریکاست.
فرانسه سالهاست میگه فیلم و سینما مثل کفش یا برنج نیست که فقط بر اساس بازار و فروش باهاش رفتار کنن. سینما بخشی از فرهنگ یه کشوره، پس باید ازش محافظت کرد تا زیر فشار فیلمهای هالیوودی له نشه. به همین دلیل دولت فرانسه از فیلمهای فرانسوی حمایت مالی میکنه و برای فیلمهای خارجی سهمیه و محدودیت میذاره. به این سیاست میگن استثنای فرهنگی، یعنی سینما باید از قواعد عادی تجارت آزاد مستثنی باشه. تو مذاکرات تجارت جهانی سال ۱۹۹۳(گات) فرانسه همین حرف رو زد و تا حد زیادی هم موفق شد. ولی اینجا استعداد فرانسوی با پول آمریکایی داره هالیوود رو تحسین میکنه.
در آمریکا، ترامپ در مه و سپتامبر ۲۰۲۵ تهدید کرد که بر فیلمهای ساختهشده خارج از آمریکا تعرفهٔ ۱۰۰ درصدی میگذارد، بیآنکه مبنای حقوقی آن روشن باشد. این گفتمان تولید فرامرزی را به مسئلهٔ سیاسی بدل کرد و این فیلم انیمیشنی است ساختهشده در پاریس برای استودیویی آمریکایی. اکران همزمان با ۴ ژوئیه و جشنهای ۲۵۰ سالگی آمریکا بود و همین جشنها مخاطب را از خرید بلیت دور کرد. یعنی فضای ملیـخاطرهای آن سال برای فیلمی دربارهٔ خاطرهٔ هالیوود همافزا نبود، رقیب بود.
وقتی یه شخصیتی مثل مینیونها اینقدر زیاد دیده میشه، آدمها ازش خسته میشن. استودیو هم میفهمه که باید یه چیز تازه بسازه. ولی نمیتونه خودِ مینیونها رو عوض کنه، چون فقط تو انیمیشن نیستن؛ اسباببازیشون تو فروشگاههاست، تو پارکهای تفریحی هستن، تو فستفودها هم هستن. همهی اینها روی همون قیافه و همون مخاطب خانوادگی ساخته شدن.
پس چیزی که میمونه، فقط داستانِ دور مینیونهاست. و اینجا نوستالژی سینما جواب میده. هم تازه به نظر میرسه، هم ریسکی نداره. گذشتهایه که همه دوستش دارن، منتقدها ازش خوششون میاد و بچهها هم نمیترسن.
ولی این نوستالژی بیطرف و بیبار نیست. از بین کل تاریخ سینما، اثر ما لحظه آمدن صدا رو انتخاب کرده، یعنی وقتی که یه تکنولوژی جدید اومد و کار خیلیها رو به هم زد. حالا که همین سالها همه نگران هوش مصنوعی و قراردادهای جدید بودن، میشه انیمیشن رو مثل یه تمثیل خوند. گذشته داره حال رو نشون میده.
یه تناقض هم تو کار هست. انیمیشن یه راهحل نشون میده. یه نفر که با دوستاش و با یه دوربین دستساز فیلم خودش رو میسازه. ولی جواب واقعی اون روزها قرارداد اتحادیهها و شکایتهای حقوقی دستجمعی بود. اونوقت این راهحل فردی رو شرکتی داره نشون میده که خودش برای حفظ مالکیت همین شخصیتها شکایت کرده. یعنی کار دست انسان و مالکیت برند تو این انیمیشن یه جورایی به هم گره خوردهن و معلوم نیست فیلم دقیقاً طرف کدومه.
از نظر جهانی هم، ۶۵ درصد فروش فیلم از خارج آمریکا بوده. و کمدی بیکلام، که شکل اصلی فیلمه، چیزیه که بدون ترجمه هم تو همهجا جواب میده. پس انتخاب سبک(صامت) و حسابوکتاب فروشش(صادرات) هر دو یه سمت میرن.
جمعبندی اینکه این اثر در برآیند این نیروها ساخته شد نیاز به تازگی، تعهد به برند، اضطراب اومدن یک فناوری جدید و بازار جهانی. حاصل اثریه که دربارهٔ گذار از خدمت به ارباب به آفرینش، اما در شبکهای ساخته شده که همهٔ حلقههایش، از استودیو و شبکهٔ تلویزیونی تا فستفود، پارک و پلتفرم، در خدمت یک ارباباند و اون هم برند هالیووده.
مبانی تئوریک و معرفتی اثر
همانطور که میدانید سازنده هر اثری، چه بخواهد چه نخواهد، جهانبینیاش را وارد کارش میکند. نمیشود فرم را از محتوا جدا کرد. وقتی یک نفر داستانی تعریف میکند، یکسری پیشفرض دارد درباره اینکه انسان چیست، جهان چهجور جایی است، خدا کجای ماجراست و حقیقت را از کجا باید پیدا کرد، و کل داستان روی همین پیشفرضها سوار میشود. مینیونها و هیولاها هم از این قاعده بیرون نیست. شاید در نگاه اول فقط یک انیمیشن خندهدار و بامزه برای بچهها باشد، ولی همین انیمیشن بامزه یک نقشه کامل از آدم و عالم دارد و بدون اینکه اسمش را بیاورد، آن را به تماشاگر کوچک و بزرگ میفروشد. بیایید این نقشه را باز کنیم.
انیمیشن از همان اول میگوید مینیون یعنی موجودی که بدون ارباب هیچ است. قبیله دیک تا آخر داستان هم همینطور است. هر بار که رئیسشان به شکل احمقانهای میمیرد، بدون اینکه از خودشان بپرسند چرا، سرگردان میشوند و دوباره دنبال یک رئیس تازه میگردند. هویتشان از بیرون میآید و درونی نیست. یعنی انسان در این نگاه ذاتاً ناقص است و معنایش را باید از کسی بگیرد که بالای سرش ایستاده.
جیمز ظاهراً استثناست. او میخواهد بهجای خدمت به فیلم دیگران، فیلم خودش را بسازد، و کل انیمیشن را همینطور تبلیغ میکنند. از میخواهد خدمتکار نباشد و چیزی از خودش بیافریند اما ببینید این آفرینش به کجا وصل میشود. به شهرت، به گیشه، به تشویق تماشاگر، و در نهایت به یک اسکار. یعنی ارزش آدم همانقدر است که دیده شود و دوستش داشته باشند. جیمز اصلاً از آنجا شروع نمیکند که من چه چیزی برای گفتن دارم. او میخواهد عضو موفقتری از همان دستگاه باشد و فقط چون از دستگاه بیرونش کردهاند، راهش جدا میشود.
یک ویژگی دیگر هم هست که باید دقیق به آن نگاه کرد. انسان در این جهان مسئول نیست. ستارهشدن مینیونها از یک خرابکاری شروع میشود. سرقت واقعی را با صحنه فیلمبرداری اشتباه میگیرند و از همین اشتباه، سکوی پرتابشان ساخته میشود. نه تلاشی، نه استعدادی، نه نیتی. شانس و آشوب. اشتباه گناه نیست، و حتی میتواند راه نجات باشد. آدمی که چنین جهانی را قبول کند دیگر لازم نیست از خودش بپرسد کارش درست بوده یا نه، فقط کافی است راهش جواب بدهد.
مرگ هم جدی گرفته نمیشود. رؤسای قبلی یکییکی احمقانه میمیرند و کسی عزادار نمیشود. در بخش آخر هم معلوم میشود همه آن مردهها بازیگر بودهاند و دوباره کنار هم سر صحنهاند. پس جان آدم در این دنیا ارزان و برگشتپذیر است. وقتی همه چیز یک بازی است، مرگ هم یک کات است و بعد از آن دوباره میشود شروع کرد. این برای بچهای که مفهوم مرگ را تازه دارد یاد میگیرد، پیام کوچکی نیست.
تنها چیزی که در این انسانشناسی جدی است، رفاقت است. هنری و اد به جیمز وفادار میمانند، از قبیله جدا میشوند، و حتی وقتی هنری قرار است قربانی شود، رابطهشان چیز مهمی است. اما این رفاقت هم بیشتر یک ابزار داستانی است و پشتش باوری درباره تعهد یا ایثار یا حقیقت نیست. دوستی در این اثر یعنی با هم بودن و با هم ساختن، نه یعنی کنار هم برای چیزی ایستادن.
دنیای این انیمیشن یک صحنه فیلمبرداری است. از ابتدا همینطور است و مینیونها هم در همین دام میافتند، چون وقتی صحنه فیلمبرداری را سرقت واقعی میپندارند، همین کارِ تماشاگر را هم میکنند. راوی در موزه میگوید چیزی که دیدهایم، فیلمی بوده که جیمز و هنری ساختهاند. یعنی واقعیت لایه آخر نیست و پشت هر لایه یک نمایش دیگر هست. نه جایی هست که بگوییم اینجا واقعی است، و نه معیاری که بتوانیم با آن واقعی را از نمایش جدا کنیم.
این جهان نظم عمیق و قانون اخلاقی ندارد. چیزی که هست تصادف و آشوب است و یک کتاب جادو که هر کس بازش کند، میتواند هیولا احضار کند. شر هم ریشه درونی ندارد و از بیرون میآید. هیولایی که با یک کتاب احضار میشود و با یک برگرد(همان Ctrl+Z که در انیمیشن میبینیم) دوباره به کتاب برمیگردد. گومی دروغ میگوید، فریب میدهد و نقشه نابودی جهان میکشد، ولی آخرش نه محاکمه میشود، نه توبه میکند، نه تغییر میکند. فقط دوباره زندانی میشود. نه عدالتی در کار است، نه پشیمانیای.
شر یک مزاحم فنی است که با زور و کار جمعی و یک دکمه حل میشود. جالب است که ناجیهای آخرالزمانی هم اینجا همان قهرمانهای آشنای هالیوودیاند، همان فضای اونجرز که گروهی جمع میشوند و جهان را نجات میدهند، و ریشه خطر هیچوقت سؤال نمیشود.
تاریخ هم در این جهان فقط تصویر است. گذشته را از توی ژانرها و قابهای قدیمی میشناسیم، نه از زندگی واقعی آدمهایی که آن دوره را زیستهاند. دهه ۱۹۲۰ همان هالیوودی است که از خودش تصویر پاک ساخته. بیکاری، تبعیض، فقر، جنگ، همه اینها وجود ندارند. فقط شکوه و افول ستارهها هست. یعنی جهان این اثر فقط جهانِ نمایش است و بیرون از نمایش، چیزی نیست. این ایدئولوژی پست مدرنیته نیست؟
در این جهان خدایی نیست، حتی سراغش را هم نمیگیرند. نه دعایی، نه آسمانی، نه ارتباطی با چیزی بالاتر از خود صحنه. ولی جای خالی خدا خالی نمانده. نزدیکترین چیز به خدا برای مینیونها همان ارباب است. کسی که باید تمام وجود آدم صرفش شود، که به او خدمت میکنی و معنای زندگیات را از او میگیری. اول این ارباب یک شرور است، بعد استودیو میشود، بعد تماشاگر و گیشه. ارباب دائم شکل عوض میکند، ولی جایگاهاش ثابت میماند. این شبیه ایفای نقشهای مختلف یهودیان در تاریخ نیست؟
جیمز هم وقتی با کتاب جادو هیولا احضار میکند و بعد برشان میگرداند، عملاً نقش خالق را بازی میکند. موجوداتی را میآفریند و محو میکند. و کتاب جادو شبیه یک متن مقدس است که قدرتش از خودش نیست و از کسی میآید که بازش میکند، بدون اینکه ناظری عادل بالای سر آن باشد.
موزه شده معبد، راهنمای تور شده روحانی روایت، مجسمهها و ویترین جرج لوکاس شده یادگار قدیسین و اسکار شده بهشت همه چیز در افق همین سینماست. داوری آخر هم با مردمی است که بلیت میخرند. هر که را تماشاگر پسندید، رستگار است. اینجا خدا نمرده، بلکه استودیو و بازار جایش را گرفتهاند.
در این انیمیشن حقیقت با استدلال و دلیل پیدا نمیشود. با دیدن و تقلید پیدا میشود. مینیونها حرف را نمیفهمند و با حرکت و اشاره راه میافتند و ورود صدا دقیقاً همانجایی است که کارشان خراب میشود، انگار کلمه مزاحم زبان پاک بدن است. شاید بهنظرتان این یک شوخی ساده درباره سینمای صامت باشد، ولی پشتش یک ادعای معرفتی است. بدن و تصویر قابلاعتمادند و زبان و استدلال دردسرساز.
بزرگترین نمونه این معرفت همان اشتباه اولشان است. نمیتوانند فرق واقعیت و نمایش را بفهمند و فکر میکنند یک سرقت واقعی است. و ما هم تا آخر نمیفهمیم که کل ماجرا فیلم بوده. یعنی تشخیص حقیقت از ظاهر دشوار است و قاعدهای هم برایش داده نمیشود.
جیمز حرف گومی را قبول میکند چون گومی همان چیزی را میگوید که جیمز دوست دارد بشنود. من برایت هیولا پیدا میکنم. هیچکس نمیپرسد این مرد کیست و چرا. و آنچه حقیقت حساب میشود، کسی تعیینش میکند که قصه را تعریف میکند، یعنی راهنمای موزه. حقیقت لازم نیست درست باشد، فقط باید جواب بدهد. اگر مردم دوستش داشتند، پس خوب است.
با این توصیفات جهانبینی این اثر انگار اومانیستیست. انسان با ساختن، با رفاقت و با تشویق تماشاگر معنا پیدا میکند، همهچیز در بند ارادۀ اوست و از آن چیزی بالاتر نیست اصالت با ارادۀ اوست در جهانی بسته که بالاتر از خودش چیزی ندارد. اثر میگوید از خدمت به ارباب برو سمت آفرینش، اما معیار آفرینش همان گیشه و برند میماند. جیمز در پایان فیلمساز شده، ولی همچنان منتظر تشویق است. یعنی ارباب عوض شده، نرفته.
توسعه
ایدهٔ این فیلم از کریس ملدندری، تهیهکننده، آمده است؛ او میخواست فیلمی بسازد که در آن مینیونها فیلمی با حضور هیولاها میسازند و سپس آنها را به جهان رها میکنند. ملدندری این ایده را با پیر کوفن در میان گذاشت و کوفن با اینکه پس از من نفرتانگیز ۳ قصد نداشت سری دیگری از این مجموعه را کارگردانی کند، از آن خوشش آمد. کوفن که شیفتهٔ سینمای قدیم است، تصمیم گرفت داستان را در سالهای آغازین هالیوود بگذارد.[1] انگیزهٔ ساخت این فیلم این بود که استودیو پس از کار روی مهاجرت(۲۰۲۳) به ریشههای اصلی خود بازگردد و از طریق یک سنت فرانسوی، مسیر سینمایی تازهای در پیش بگیرد.[2]
در ژوئیه ۲۰۲۴، همزمان با اکران من نفرتانگیز ۴، ساخت سومین فیلم مینیونها اعلام شد. کوفن قرار بود کارگردانی کند و دوباره صدای مینیونها را بر عهده بگیرد، برایان لینچ فیلمنامه را بنویسد و ملدندری به همراه بیل رایان تهیهکنندگی را انجام دهد. رایان از زمان مهاجرت(۲۰۲۳) همرئیس بخش تولید در ایلومینیشن استودیوز پاریس است و تهیهکنندهٔ اجرایی همکار فیلمهای برادران سوپر ماریو(۲۰۲۳) و سوپر ماریو گلکسی(۲۰۲۶) نیز بوده است.[3]
پاتریک دلاژ که پیشتر در من نفرتانگیز ۴ با کریس رنو، یکی از کارگردانان اصلی مجموعه، همکاری کرده بود، در کنار کوفن بهعنوان کارگردان همکار فعالیت کرد. سابقهٔ همکاری او با کوفن به ساخت فیلم پت و استن، گنج پیت و مورتیمر و بخش برادری(Fraternité) برمیگردد که مینیونها در مراسم افتتاحیهٔ المپیک پاریس ۲۰۲۴ در آن حضور داشتند.[4][5]
فیلم بعدها در جریان سوپر بول LX با عنوان مینیونها و هیولاها معرفی شد؛ این نام با عنوان یک فیلم کوتاه محصول ۲۰۲۱ یکی است که در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۱ از شبکهٔ NBC پخش شد[6] و در ۶ سپتامبر ۲۰۲۲ نیز روی دیویدی مینیونها: ظهور گرو عرضه شد.[7] بودجهٔ تخمینی فیلم ۸۵ میلیون دلار بود.
انیمیشن و طراحی
انیمیشن فیلم را ایلومینیشن استودیوز پاریس ساخته است. هیولاها بهشدت از آثار اچ. پی. لاوکرفت و همچنین طرحهای کتاب افسون جادوگر الهام گرفتهاند و طراحی آنها کار فرانسوا لونه، یکی از طراحان شخصیت، است. او پیشتر ناظر جلوههای ویژه در مکگف بود، پیش از آنکه بخش انیمیشن آن در سال ۲۰۱۱ توسط ایلومینیشن خریداری شود. لقب او، گومی، بهجای نام کامل او برای شخصیت تری پارکر استفاده شد؛ این کلمه در زبان ژاپنی به معنای زباله است.[8] شخصیتهای پیرامون گومی، یعنی هوارد، فیلیپس و آیرین، به وبسریال در حال پخش او با نام طاق عذاب ناگفتنی گومی(۲۰۰۳) نزدیک بودند؛ لونه هیولاهای فیلم را با شخصیتهای خودش مقایسه میکند. کتولو(آینهای از گومی)، نیارلی(آینهای از هوارد) و داگون(آینهای از فیلیپس).[9][10]
بازاریابی
تیزر سوپر بول و تریلر رسمی در ۸ فوریهٔ ۲۰۲۶ در جریان سوپر بول LX منتشر و پخش شد. بخشهایی از فیلم در آوریل ۲۰۲۶ در سینماکن به نمایش درآمد.[11] وندیز نیز از ۸ ژوئن ۲۰۲۶ با ارائهٔ یک وعدهٔ غذایی همراه با اسباببازی، تبلیغاتی برای فیلم آغاز کرد.[12] یک نوشیدنی یخی وندیز نیز همراه اسباببازی بستهبندی میشود.[13] این پروژهٔ تبلیغاتی تاریخ پایان مشخصی ندارد و تا زمانی که موجودی باقی باشد ادامه خواهد داشت.[14]
کالاهای مرتبط
در چارچوب قراردادی که در سال ۲۰۲۳ با یونیورسال پروداکتس اند اکسپیریینسز دربارهٔ کل مجموعهٔ من نفرتانگیز امضا شد، موس تویز با این فیلم نیز بهعنوان دارندهٔ اصلی مجوز جهانی اسباببازی این مجموعه ادامه داد؛ همانطور که از من نفرتانگیز ۴ در سال ۲۰۲۴ آغاز شده بود.[15]
برای مطالعۀ بیشتر: نقد من نفرت انگیز ۴ (despicable me ۴) ۲۰۲۴
اکران سینمایی
مینیونها و هیولاها در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۶ در جشنوارهٔ بینالمللی فیلمهای انیمیشنی آنسی رونمایی شد[16] و در ۱ ژوئیه توسط یونیورسال پیکچرز در ایالات متحده بهصورت سینمایی اکران شد. اکران آن ابتدا برای ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ برنامهریزی شده بود، اما بعدها به تاریخی که پیشتر برای شرک ۵ از دریمورکس انیمیشن در نظر گرفته شده بود منتقل شد، چون آن فیلم به تعویق افتاد.[17][18] این فیلم همزمان با افتتاح یونیورسال کیدز ریزورت اکران شد که شامل محوطهٔ مینیونی مینیونها در برابر مینیونها: باشگاه خلیج بلو است.[19]
رسانهٔ خانگی
در ۴ اوت ۲۰۲۶، یونیورسال پیکچرز هوم اینترتینمنت اعلام کرد که مینیونها و هیولاها در ۱۱ اوت ۲۰۲۶ بهصورت دیجیتال عرضه خواهد شد و در ۹ سپتامبر ۲۰۲۶ روی دیسکهای 4K اولترا اچدی بلوری، بلوری و دیویدی منتشر شد.[20]
استقبال
گیشه
تا ۱ اکتبر ۲۰۲۶، مینیونها و هیولاها در ایالات متحده و کانادا ۱۸۳ میلیون دلار و در سایر مناطق ۳۴۲ میلیون دلار فروخته است و مجموع فروش جهانی آن به ۵۲۶ میلیون دلار رسیده است.[21][22][23][24] بودجهٔ ساخت آن ۸۵ میلیون دلار بود.[25]
در ایالات متحده و کانادا، پیشبینی اولیه این بود که فیلم در پنج روز تعطیلات روز استقلال از ۴٬۲۴۳ سالن حدود ۸۰ میلیون دلار بفروشد. در سطح بینالمللی پیشبینیها حدود ۹۰ میلیون دلار بود و برای افتتاحیهٔ جهانی ۱۷۰ میلیون دلار پیشبینی میشد.[26] فیلم روز اول ۱۴٫۲ میلیون دلار، تا روز سوم ۳۷ میلیون دلار و در پنج روز تعطیلات ۶۲ میلیون دلار فروخت؛ با اینکه در رتبهٔ اول گیشه افتتاح شد، کمترین فروش افتتاحیهٔ کل این فرنچایز را ثبت کرد.[27]
در مقایسه با من نفرتانگیز ۴، آخرین قسمت شمارهدار، و مینیونها: ظهور گرو، فیلم فرعی قبلی، که بهترتیب ۱۲۰ و ۱۲۲ میلیون دلار در همین بازهٔ زمانی فروختند، مینیونها و هیولاها ناامیدکننده تلقی شد.[28][29]
ضعیفتر بودن فروش افتتاحیه نسبت به معمول به برگزاری جشنهای آمریکا ۲۵۰ که مخاطبان را از خرید بلیت دور کرد، رقابت با داستان اسباببازی ۵ از دیزنی و پیکسار و خستگی از فرنچایز ناشی از مجموعهٔ من نفرتانگیز نسبت داده شد، هرچند برخی رسانهها نسبت به عملکرد اثر در هفتههای پیش رو ابراز خوشبینی کردند.[30][31][32][33] در دومین آخر هفته، این اثر ۲۱٫۲ میلیون دلار فروخت، ۴۳ درصد افت کرد و پشت سر موانا در جایگاه دوم قرار گرفت.[34][35] مینیونها و هیولاها در سومین آخر هفته با فروش ۱۳٫۶ میلیون دلار و ۳۶ درصد افت، در جایگاه چهارم ایستاد.[36][37]
واکنش منتقدان
مینیونها و هیولاها نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و بسیاری آن را بهترین قسمت مجموعه پس از من نفرتانگیز (۲۰۱۰) دانستند.[38][39][40][41] در وبسایت جمعآوری نقد راتن تومیتوز، ۸۹ درصد از ۱۸۳ نقد مثبت است و میانگین امتیاز ۶٫۹ از ۱۰ است. اجماع نظر این وبسایت چنین است که مینیونها شور آشوبگری خود را به تاریخ هالیوود میآورند، در این ادای دین مهربان و دلنشین به جادوی فیلمسازی، و دوستداشتنیترین قسمت مجموعه تا امروز را رقم میزنند.[42]
این اثر در حال حاضر بالاترین امتیاز را در میان فیلمهای ایلومینیشن در این وبسایت دارد. متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده میکند، بر پایهٔ ۳۰ منتقد به فیلم امتیاز ۷۰ از ۱۰۰ داد که نشاندهندهٔ نقدهای عموماً مطلوب است.[43] مخاطبان نظرسنجیشده توسط سینمااسکور میانگین نمرهٔ «A−» را در مقیاس A+ تا F به فیلم دادند و ۵۸ درصد از شرکتکنندگان در نظرسنجی پوستترک گفتند قطعاً فیلم را توصیه میکنند.[44]
فرجام سخن | نقد انیمیشن مینیون ها و هیولاها 2026 Minions & Monsters
ما از این سبک نقد چه میخواهیم؟
نه میخواهیم بگوییم انیمیشن بدی است، چون نیست. منتقدها از آن خوششان آمده و بچهها هم میخندند. حتی خود من وقتی مینیونها دم قطار میدوند یا سینمای صامت را به هم میریزند، لبخندم میآید. ولی همین لبخند سؤال را جدیتر میکند. همراه این لبخند چه چیزی اینقدر راحت و بیدردسر وارد ذهن میشود؟ مگر اثر بدون پیام و تاثیر است؟
جواب این است که ما باید یاد بگیریم در ریشههای فرهنگی و عقیدتی یک سرگرمی راه درست را با کاوش پیدا کنیم. معمولاً فکر میکنیم جدی بودن مال فیلمهایی است که شعار میدهند یا حرف سیاسی میزنند، و کمدی کودکان بیطرف است. ولی بیطرفی خودش یک ادعاست. هر قصهای، حتی با یک موجود زرد و یک موز، یک نفر را معرفی میکند که قهرمان است، یک چیز را شر میداند، و یک چیز دیگر را نشانۀ موفقیت. بچهای که این قصه را میبیند، اینها را بدون اینکه احساس کند سر کلاس درس نشسته یاد میگیرد.
از آن طرف، عادلانه نیست که کل ماجرا را به گردن یک انیمیشن بیندازیم. مینیونها و هیولاها نه اولین است و نه آخرین. این انیمیشن یک آینه است و زمانهای را نشان داده که در آن ساختن، فروختن و سلبریتی شدن در هم گره خوردهاند. بنابراین سؤال اصلی این است که ما چرا از چنین جهانی لذت میبریم و در یوتیوب و اینستاگرام دنبال اینفلوئنسرها افتادهایم؟ و جواب راستش شاید کمی ناراحتکننده باشد چون ما را به فکر کردن مجبور نمیکند و چون به ما اجازه میدهد برای چند ساعت از پرسشهای سخت فرار کنیم.
ما لازم نیست از دیدن این آثار دست بکشیم، ولی میشود بعد از تماشا یک دقیقه بایستیم و بپرسیم. کاراکترهای داستان منشا معنایابیشان چیست؟ شر از کجا میآید و چطور داستان این دنیا تمام میشود؟ اگر همهچیز نمایش است، پس چه چیزی واقعی است؟
جیمز آخر قصه دوربین را برمیدارد و کار خودش را میسازد و این قشنگ است. معنایابی ما در زندگی به کجا وصل است؟ به تشویق دیگران، یا به چیزی که خودمان باور داریم؟ اگر این نقد بتواند همین یک سؤال را در ذهن خواننده زنده کند، کارش را کرده است. بقیهاش را، مثل آخر همان انیمیشن، میسپاریم به خود تماشاگر.
پانویسها:
- Motamayor, Rafael (June 23, 2026). “How ‘Minions And Monsters’ Rewrites The Minions Formula”. cartoonbrew.com. Retrieved October 1, 2026.
- Jackson, Angelique (July 11, 2024). “Minions 3 Set for 2027 as Despicable Me Franchise Nears $5 Billion at Box Office”. Variety. Archived from the original on July 11, 2024. Retrieved November 25, 2025.
- “Annecy Festival Summons ‘Minions & Monsters’ as Opening Film”. Animation Magazine. April 27, 2026. Retrieved April 28, 2026.
- “Catsuka (@catsuka) on X”. X (formerly Twitter). July 26, 2024. Retrieved August 16, 2026.
- Gallagher, Simon (February 9, 2026). “Minions & Monsters Trailer Reveals First Look at Universal’s Latest Guaranteed Billion Dollar Movie”. ComicBook.com. Retrieved April 18, 2026.
- “Bring Home the Year’s No. 1 Animated Movie Minions: The Rise of Gru”. Animation Magazine. August 24, 2022. Archived from the original on August 24, 2022. Retrieved November 8, 2023.
- D’Alessandro, Anthony (March 16, 2026). “Allison Janney, Christoph Waltz, Jeff Bridges, Jesse Eisenberg, Zoey Deutch & Trey Parker Joins Illumination & Universal’s ‘Minions & Monsters'”. Deadline Hollywood. Archived from the original on March 16, 2026. Retrieved March 16, 2026.
- Rubin, Rebecca (March 16, 2026). “‘Minions & Monsters’ Voice Cast; Jeff Bridges, Jesse Eisenberg and Allison Janney to Lead ‘Despicable Me’ Spinoff”. Variety. Retrieved March 16, 2026.
- Klein, Brennan (March 16, 2026). “Jeff Bridges Officially Joins Universal’s $5.6 Billion Franchise For New Movie Releasing This Summer”. Screen Rant. Retrieved March 16, 2026.
- Stenzel, Wesley (June 19, 2026). “George Lucas comes out of retirement for voice role in upcoming Hollywood blockbuster — and it’s not ‘Star Wars'”. Entertainment Weekly. Archived from the original on June 20, 2026. Retrieved June 20, 2026.
- Rohner, Nando (June 30, 2026). “Pierre Coffin [Interview]”. film-rezensionen.de (in German). Retrieved September 7, 2026.
- “About”. goominet.com. Retrieved August 16, 2026.
- “strip 743:The Vault goes to the Movie”. Unspeakable Vault. Retrieved August 16, 2026.
- “strip 751:Goomi’s Big Brothers”. Unspeakable Vault. Retrieved August 16, 2026.
- Kit, Borys (March 17, 2026). “John Powell Composing Score for Illumination’s ‘Minions & Monsters’ (Exclusive)”. The Hollywood Reporter. Archived from the original on April 18, 2026. Retrieved April 18, 2026.
- Kit, Borys (June 26, 2026). “Composer John Powell on His ‘Minions & Monsters’ Score: “Overwrought, Overplayed, Overwritten. Everything Was Over” (Exclusive)”. The Hollywood Reporter. Retrieved July 5, 2026.
- Rohner, Nando (June 30, 2026). “Pierre Coffin [Interview]”. film-rezensionen.de (in German). Retrieved September 7, 2026.
- “Wendy’s Minions & Monsters Meal 2026: Price, Calories & Toys”. wendy’s menu with prices. Retrieved August 13, 2026.
- “Welcome to Wendy’s”. Wendy’s. Retrieved August 13, 2026.
- “Say ‘Bello!’ to the Minions & Monsters Meal, Only at Wendy’s”. irwendys.com. Retrieved August 13, 2026.
- “Moose Toys, Illumination And Universal Products & Experiences Unveil New Illumination’s Minions & Monsters Toy Line”. Universal Products & Experiences. April 26, 2026. Retrieved September 22, 2026.
- Giraud, Kevin; Hopewell, John (April 27, 2026). “‘Minions & Monsters’ Set to Open the 2026 Annecy Animation Film Festival (EXCLUSIVE)”. Variety. Retrieved April 27, 2026.
- D’Alessandro, Anthony (January 10, 2025). “Universal Delays ‘Shrek 5’, Moves Up ‘Minions 3’ & More”. Deadline Hollywood. Archived from the original on January 11, 2025. Retrieved December 12, 2025.
- Kennedy, Alice (May 28, 2026). “BREAKING: Universal Kids Resort Announces Opening Date – WDWNT”. WDW News Today. Retrieved June 5, 2026.
- Seigh, Steve (August 4, 2026). “When does Minions & Monsters arrive on Digital, 4K UHD, & Blu-ray?”. JoBlo. Retrieved August 4, 2026.
- Couch, Aaron (July 5, 2026). “‘Minions & Monsters’ Posts Franchise-Low $61M 5-Day Opening”. Hollywood Reporter. Retrieved July 5, 2026.
- D’Alessandro, Anthony (July 4, 2026). “Why ‘Minions & Monsters’ Is Slipping On A Banana Peel In U.S. With Franchise Low 5-Day Opening Of $64M+ — Saturday AM Update”. Deadline Hollywood. Archived from the original on July 2, 2026. Retrieved July 4, 2026.
- D’Alessandro, Anthony (June 30, 2026). “‘Minions & Monsters’ To Conquer The World With $170M Global Weekend – Box Office Preview”. Deadline Hollywood. Archived from the original on July 1, 2026. Retrieved July 1, 2026.
- Welk, Brian (July 6, 2026). “Are Audiences Getting Tired of the Minions?”. IndieWire. Retrieved July 9, 2026.
- Rubin, Rebecca (July 5, 2026). “Box Office: ‘Minions & Monsters’ Nears $100 Million Overseas, ‘Toy Story 5’ Climbs to $764 Million Globally”. Variety. Retrieved July 5, 2026.
- Morrow, Brendan (July 5, 2026). “‘Minions & Monsters’ underwhelms at box office as ‘Supergirl’ collapses”. USA Today. Retrieved July 5, 2026.
- “Weekend Box Office: MINIONS & MONSTERS Leads Slow July 4 Holiday”. Boxoffice Pro. July 5, 2026. Retrieved July 5, 2026.
- D’Alessandro, Anthony (July 12, 2026). “‘Moana’ Misfires With $43M U.S. Opening; Looks To Horizon With A- CinemaScore – Sunday Box Office Update”. Deadline Hollywood. Retrieved July 21, 2026.
- “Domestic 2026 Weekend 28”. Box Office Mojo.
- D’Alessandro, Anthony (July 19, 2026). “‘The Odyssey’ Slays With $124M+ U.S. Opening: ‘A’ CinemaScore, Best Live-Action Haul Of 2026, Record For Matt Damon As Lead & More – Box Office Sunday AM Update”. Deadline Hollywood. Retrieved July 21, 2026.
- “Domestic 2026 Weekend 29”. Box Office Mojo.
- Taylor, Drew (June 21, 2026). “‘Minions & Monsters’ Adds Dimension to the ‘Despicable Me’ Universe”. TheWrap. The Wrap News Inc. Retrieved June 23, 2026.
- Goldman, Eric (June 30, 2026). “Minions 3 – Review”. IGN. Retrieved July 1, 2026.
- Worthington, Clint (June 30, 2026). “Minions & Monsters review – Banana-bylon”. com. Archived from the original on June 30, 2026. Retrieved July 1, 2026.
- Chapman, Wilson (July 1, 2026). “‘Minions & Monsters’ Review: Illumination’s Mascots Prove Surprisingly Charming in a Golden Age of Hollywood-Inspired Throwback”. IndieWire. Retrieved July 5, 2026. The best film in the “Despicable Me” franchise since the first digs into the franchise’s slapstick influences[…]
- “Minions & Monsters”. Rotten Tomatoes. Fandango Media. Retrieved September 25, 2026.
- “Minions & Monsters”. Metacritic. Fandom, Inc. Retrieved July 7, 2026.
- “Minions & Monsters First Reviews: A Silly, Entertaining Romp and a Love Letter to Classic Hollywood”. Rotten Tomatoes. July 1, 2026. Retrieved August 16, 2026.
- Nugent, John (June 22, 2026). “‘Minions & Monsters’ Review — ‘It will keep the Minion-sized people in your life happy'”. Empire. Bauer Media Group. Archived from the original on June 23, 2026. Retrieved June 23, 2026.
پست های مرتبط
۱۴۰۵-۰۸-۲۰
2 دیدگاه
به گفتگوی ما بپیوندید و دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.
با سلام و احترام
متن فوق بیشتر از اینکه نقد اثر حاضر باشه ، تاریخ گسترش سینما و رابطه آن با یهودیت است.
بعضی بخش های متن به زبان گفتاری هستند که گویا در یک جلسه گفته شده اند. در مجموع، متن فاقد ساختار و انسجام مناسب و تناسب موضوعی است که اگر به هوش مصنوعی پرامپت بهتر و صحیح تری داده میشد خروجی بهتری میداشت
بهتر است عنوان از «نقد انیمیشن مینیون ها و هیولا » به ((تاریخچه نفوذ یهود در هالیوود با نگاهی با انیمیشن مینیون ها و هیولا)) تغییر پیدا کنه!
سلام و عرض ادب ممنون از اینکه این مطلب رو مطالعه کردید.
ارجاع به تاریخ سینما و یهودیت در هالیوود، بخش جداناپذیر از خود اثر است. خود انیمیشن مینیونها و هیولاها پر از ارجاعهای تاریخی به سینمای صامت، ورود صدا، سیستم استودیوها، ستاره ساختن از هنرمندان و… است. من به عنوان منتقد، مجبورم که این ارجاعها رو تحلیل کنم و ببینم سازندگان چی میخواستند بگن. اگه میخوام نقد رو سطحی نکنم، ناچارم به تاریخچه سینما و نقش یهود در هالیوود اشاره کنم. ثانیاً ساختار متن عمداً طوری طراحی شده که ارجاعات سینمایی رو اول بیاره و بعد به تحلیل تاریخچه برسه. این اتفاقا فوق العاده ساختارمند و نظاممند هست ما از روش فنی حکمی استاد فرج نژاد در نقد استفاده میکنیم و چندتا از مولفههای اصلی این اسلوب بدین شرح است: تاریخچه و پیشینه، مبانی تئوریک و معرفتی، فرهنگ زمینه و خصوصیات زمانه اثر. این اسلوب تدوین شده و میتوانید آن را در کتاب دین انیمیشن سبک زندگی از ایشان مطالعه کنید. طبق این اسلوب شما نمیتوانید نقد جامع و کاملی از یک اثر داشته باشید مگر اینکه به خصوصیات زمانه و فرهنگ زمینه و تاریخچه و پیشینه و مبانی تئوریک و معرفتی بهصورت جریانشناسانه در کنار هم مثل یک پازل و تکههایش توجه کنید! که در نهایت بهتون یک تصویر گشتالتی از یک کل منسجم میدهند ما اول ارجاعات رو فهرست کردیم در خلاصه داستان تا مخاطب بدونه انیمیشن چقدر لایهلایه است، بعد به ریشهها و بستر تاریخی پرداختیم.
ثالثاً این یک تحلیل و نقده نه پایاننامه دانشگاه زبون خود انیمیشن هم پر از شوخیه. اگه قرار باشه رسمی و خشک بنویسم، از روح اثر فاصله گرفتیم بهترش اینه که به اقتضای هر قسمت از متن لحن همان قسمت انتخاب بشه هیچ ایرادی نداره که در بخشی وارد محاوره نوشتن بشیم و در بخش دیگر شق و رق صحبت کنیم. برای نگارش این مطلب و جمعآوری مطالب و اطلاعاتش از هوش مصنوعی کمک گرفته شده اما نگارش و سبک جملهبندی آن کاملا یونیک هست و هوش مصنوعی هیچ دخلی در اون نداره و از صوتی هم برای پیاده کردن استفاده نکردیم. رابعاً پیشنهاد تغییر عنوان به تاریخچه نفوذ یهود در هالیوود با نگاهی به انیمیشن مینیونها و هیولاها درست نیست اینکه میبینید حرف از تاریخچه و پیشینه زده شده هم بهخاطر اسلوب مدون ما برای نقد است که ظاهرا از آن بیاطلاع هستید و نمیدانم شما تعریفتان از نقد چیست! و هم برای اینه که شما در نقد و ارزیابی نهایی دقیقتر بشید لطفا متن را کامل و دقیق بخوانید و سعی کنید ارتباط مولفههای آن را دز جمعبندی لحاظ کنید که البته اینجا بخشی از تقصیر گردن ما در نوشتن جمعبندیست که طوری ننوشتیم که این ارتباط برای شما محرز شود.
احتراما اگر اسلوب را مطالعه بفرمایید متوجه میشوید که این نقد ساختارمند هست انسجام و غنای در محتوی دارد و تناسب موضوعیاش دقیق تنظیم شده. بههر حال خوشحال میشیم که از نظرات شما استفاده کنیم و اگر تمایل به همکاری دارید در خدمتیم.