سن یک مادر شهیدِ شهید، بیشتر از سن رژیم صهیونیستی
خبر شهادت یک مادر ۹۹ ساله که خود مادر یکی از شهدای گرانقدر دفاع مقدس بود، در جریان حملات هوایی اخیر رژیم صهیونیستی، در فضای مجازی برجسته شد که توجه بیش از یک میلیون کاربر را به خود جلب کرد. این مادر ایرانی، زمانی چشم به جهان گشوده بود که رژیم صهیونیستی هنوز وجود خارجی نداشت و فلسطین سرزمینی یکپارچه بود. این تفاوت سنی قابل توجه، بهانهای شد تا کاربران قدمت کم این رژیم را به سخره بگیرند.
اخیراً موضوعی در شبکه اجتماعی ایکس(توییتر) با واکنشهای فراوانی روبرو شده است. محور این واکنشها، شهادت یک بانوی ۹۹ ساله ایرانی، مادر یکی از شهدای دوران دفاع مقدس در پی حملات هوایی اخیر رژیم صهیونیستی است.
نکتهای که توجه گستردۀ کاربران را به خود جلب کرد، پستی بود که به تفاوت سنی معنادار میان این مادر شهید و عمر کوتاه رژیم اشغالگر اشاره داشت.
این پست با بیش از یک میلیون بازدید، بُعدی تاریخی و کنایهآمیز به این رویداد تلخ بخشید و بسیاری از کاربران شگفتی خود را از این حقیقت ابراز کردند که سن این مادر شهید از عمر تأسیس یک کشور متجاوز بیشتر است!
تأسیس رژیم خونخوار صهیونیستی به تاریخ ۱۴ مه ۱۹۴۸ میلادی برمیگردد. این رویداد در ساعات پایانی قیمومیت بریتانیا بر فلسطین رخ داد.
از منظر فلسطینیان و بسیاری از افرادی که شاهد ظلم یهودیان بودند، تاریخ ۱۴ مه ۱۹۴۸ به عنوان «یوم النکبه» (روز فاجعه) شناخته میشود.
این تاریخ، نقطه اوج یک فرآیند طولانی استعمار شهرکنشینی و پاکسازی قومی بود که با حمایت قدرتهای استعماری، بهویژه بریتانیا، به اجرا درآمد.
اعلام موجودیت اسرائیل در این روز، یک اقدام یکجانبه بود که بر پایهی آوارهسازی اجباری بیش از ۷۵۰ هزار فلسطینی از خانه و کاشانهشان و تخریب بیش از ۵۰۰ روستا و شهر فلسطینی صورت گرفت.
این رویداد، تحقق یک پروژه سیاسی بود که جمعیت بومی یک سرزمین را نادیده گرفت تا دولتی با هویت انحصاری قومی-مذهبی ایجاد کند.
بنابراین، تأسیس اسرائیل یک تولد مشروع نبود و یک غصب سرزمینی بود که با خشونت سازمانیافته توسط گروههای شبهنظامی صهیونیستی مانند هاگانا، ایرگون و لحی همراه بود و به ایجاد یکی از بزرگترین و طولانیترین بحرانهای پناهجویان در تاریخ معاصر منجر شد.
در نگاهی وسیعتر، تأسیس رژیم صهیونیستی محصول مستقیم سازوکارهای استعماری و تصمیمات بینالمللی بود که اراده و حقوق اکثریت بومی فلسطین را به کلی نادیده گرفت.
قطعنامه ۱۸۱ سازمان ملل (طرح تقسیم) که اغلب به عنوان مبنای قانونی این تأسیس ذکر میشود فاقد مشروعیت است، زیرا یک نهاد بینالمللی بدون رضایت ساکنان اصلی، سرزمینی را تقسیم کرد که به آن تعلق نداشت.
این طرح، به اقلیت یهودی که در آن زمان حدود یکسوم جمعیت را تشکیل میدادند و کمتر از ۷ درصد زمینها را در اختیار داشتند، ۵۶ درصد از خاک فلسطین را اختصاص داد!
این اقدام چراغ سبزی برای تثبیت یک پروژه استعماری بود که هدف آن جایگزینی جمعیت بومی با مهاجران بود. در نتیجه، موجودیت این رژیم از ابتدا با نفی حقوق فلسطینیان، اشغال سرزمین و تداوم ساختاری آپارتاید و تبعیض گره خورده است، رژیمی که سن آن از سن یک مادر شهید ایرانی کمتر است.
دیدگاهتان را بنویسید